خود را ضايع نموده و از دست داده .
اهل يقظه و مردم بيدار ، رخت از جهان و آنچه در اوست دركشيده و گليم خود از آب بيرون بردند و به زندگانى انسانى ؛ نه بلكه حيات الهى نايل شدند و از غل و زنجير طبيعت رستگار گرديدند
قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ
« 1 » . اين رستگارى مطلق ، رستگارى از زندان طبيعت نيز از مراتب آن است ، و لهذا يكى از اوصاف آنها را فرمايد :
وَ الَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ
« 2 » و حيات دنيا لغو است و لَهْو ؛
وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ
« 3 » ، و ما بيچارهها چون كرم ابريشم از تاروپود آمال و آرزو و حرص و طمع و محبت دنيا و زخارف آن دائماً بر خود مىتنيم و خود را در اين محفظه به هلاكت مىرسانيم .
بار الها ! مگر فيض تو از ما دستگيرى فرمايد و رحمت واسعهء ذات مقدّست شامل حال ما افتادگان شود و به هدايت و توفيق تو راه هدايت و رستگارى از براى ما باز شود ،
إِنَّكَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ
« 4 » .
فصل سوم در تعقيب اين باب و موعظت اولوا الألباب است
عزيزا ! تو اگر اهل برهان و فلسفهاى ، با برهان « كلُّ مجرّد عاقلٌ » « 5 » و « بسيط
هامش
( 1 ) - « به تحقيق كه مؤمنان رستگار شدند » . ( المؤمنون ( 23 ) : 1 )
( 2 ) - « و آنان كه از بيهوده ، اعراض مىكنند » . ( المؤمنون ( 23 ) : 3 )
( 3 ) - « و زندگى دنيا جز بازى و سرگرمى نيست » . ( الأنعام ( 6 ) : 32 )
( 4 ) - « به راستى كه تو ، مُشفِق و مهربان هستى » . ( الحشر ( 59 ) : 10 )
( 5 ) - ر . ك : الحكمة المتعالية ، ج 3 ، ص 447 .