غفلت و غرور شيطانى برخيزيم ، و به فكر اصلاح نفس برآئيم ، و خود را با انوار اطاعت و مودّت اولياء - عليهم السلام - متناسب با آنها كنيم تا مورد شفاعت آنها شويم ، و نور شفاعت آنها با نورانيّت اطاعت ما شَفْعْ شود ، و جذبه روحانيت آنها ما را مجذوب كند ، و اللَّه الهادى .
فصل چهارم در بيان علاج غضب در حال فَوَران آن
بايد دانست كه انسان بايد در حال سكونت نفس كه آتش سوزنده غضب فروزان نيست و اشتعال و لهيب آن چشم [ و ] گوش انسان را نبسته و نور عقلِ او را خاموش نكرده ، در صدد اصلاح برآيد ؛ زيرا كه در وقت اشتعال آن ، علاج آن ممكن نيست . لكن براى اطفاى نائره سوزان آن نيز در وقت اشتعال ، علاجهاى موقّتى هست كه اگر خود انسان ، بكلّى ديوانه و بىادراك نشده باشد ، بايد به آن اقدام كند كه جلوگيرى از شدّت و ثورَت آن شود .
و علاج در اين موقع ، به آن است كه موجبات انصراف نفس را فراهم كند ، و خود ملتفت حال خود شود كه در اوّل پيدايش مقدمات آن براى خود تغيير حال تحصيل كند ، و تا بكلّى عنان گسيخته نشده ، خود چاره خود را كند . اگر بتواند از آن محلّى كه اسباب غضب در آن مهيّا مىشود ، بيرون رود و خود [ را ] به كارهائى متفرق وادار كند . و اگر نمىتواند خارج شود ، در همان جا خود را به تغيير حال وادارد ؛ اگر ايستاده است ، بنشيند و اگر نشسته است ، بخوابد و نفس را سرگرم به كارهاى مخالف اسباب غضب كند .
در روايت كافى براى علاج فرموده است : « اگر از غضب - كه جمره شيطان