فسادهاى ديگر نيز بروز كند و مبدأ بسيارى از اخلاق و اعمال ، بلكه عقايد خبيثه گردد .
پس بر انسان بيدار كه ايمان به عالم آخرت دارد ، لازم است كه با هر حيله و رياضتى است ، خود را علاج كند و از اين رذيله خبيثه قلب را پاك و پاكيزه كند كه اگر با اين ملكه - خداى نخواسته - از اين عالم بيرون رود ، تا شفاعت شافعين آمده است نصيب او شود ، در سختىها و فشارها و آتشها و عقابهائى خواهد واقع شد كه ممكن است به قدر طول عمر دنيا طولانى شود تا ممكن شود در تحت شفاعت واقع شود ؛ زيرا كه شفاعت در آن عالم امرى جزافى نيست ، و از روى تناسب بين شافع و مشفوع له است .
از اين جهت ، كسانى كه از نور توحيد و ولايت بىبهرهاند ، ممكن نيست به نور شفاعت نائل شوند . و اهل معاصى نيز اگر كدورت معاصى آنها را زياد فرا گرفته باشد ، ممكن است پس از مدّتهاى مديدى به شفاعت نايل شوند .
از پيغمبر اكرم - صلّى اللَّه عليه و آله - نقل شده است كه فرموده : « من ذخيره كردم شفاعت خود را براى اهل گناهان كبيره » . « 1 »
و شيخ عارف كامل ، شاهآبادى - دام ظلّه - مىفرمود : « اين كه تعبير به ذخيره فرموده است ، براى آن است كه شفاعت آخرين وسيله است ، و ممكن است پس از زمانهاى زياد توسّل به آن وسيله شود ؛ چنانچه ذخيره را در وقت بيچارگى و در آخر امر مورد استفاده قرار مىدهند » .
اگر اين مطلب را احتمال هم دهيم ، براى ما كفايت مىكند كه از اين خواب
هامش
( 1 ) - متن حديث نبوي ، اين است :
« وَ أنَا خَبَّأْتُ شَفاعَتِي لِأَهْلِ الْكَبائِرِ مِنْ امَّتِي يَوْمَ القِيامَةِ » .
( بحار الأنوار ، ج 8 ، ص 40 ، كتاب العدل و المعاد ، باب الشفاعة ، ح 21 ) .