مقصد پنجم در بيان « عدل » و ضد آن است كه « جور » است
و در آن ، چند فصل است .
فصل اول [ مقصود از عدالت و جور ]
بدان كه عدالت عبارت است از : حد وسط بين افراط و تفريط . و آن از امّهات فضايل اخلاقيه است ؛ بلكه عدالت مطلقه ، تمام فضايل باطنيه و ظاهريه و روحيه و قلبيه و نَفْسيه و جسميه است ؛ زيرا كه عدل مطلق ، مستقيم به همه معنى است :
چه در مظهريت اسماء و صفات و تحققِ به آن ، كه استقامت مطلقه است ، و مختص به انسان كامل است ، و رَبِّ آن حضرت اسم اللَّه الأعظم است كه بر صراط مستقيم حضرات أسمائى است ؛ چنانچه فرمايد :
« ما مِنْ دَابَّةٍ إِلَّا هُوَ آخِذٌ بِناصِيَتِها إِنَّ رَبِّي عَلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ » .
« 1 »
هامش
( 1 ) - هيچ جُنبدهاى نيست مگر آنكه زمام اختيارش را او [ خداوند ] گرفته است ، هر آينه پروردگار من بر راهى راست مىباشد . ( هود / 56 ) .