كه رسول خدا - صلى اللَّه عليه و آله و سلم - است اين دو شيوه را به عيان در قرآن و سنت در عمل خود رسول اللَّه مىبينيم . قرآن دعوت به معنويات تا حدى كه بشر مىتواند به او برسد و فوق او [ كرده ] و بعد هم اقامهء عدل . پيغمبر هم و ساير كسانى كه لسان وحى بودند ، آنها هم اين دو رويه را داشتند . خود پيغمبر هم عملش اين طور بود ، تا آن روزى كه حكومت تشكيل نداده بود ، معنويات را تقويت مىكرد . به مجرد اينكه توانست حكومت تشكيل بدهد علاوه بر معنويات اقامهء عدل كرد ، حكومت تشكيل داد و اين مستمندان را از زير بار ستمگران تا آن قدر كه اقتضا داشت وقت ، نجات داد . و اين سيرهء مستمرهء انبيا ، بايد كسانى كه خودشان را تابع انبيا مىدانند اين سيرهء مستمره باقى باشد . هم جهات معنوى كه اشخاصى كه با معنويات آشنا هستند ، آنها بايد تقويت بكنند و همهء مردم را ، خود مردم هم همين طور ، جهات معنويات را تقويت بكنند و هم آن مسئلهء دوم كه اقامهء عدل است . حكومت اسلام بايد اقامهء عدل بكند ، در عين حالى كه معنويات را تصحيح مىكند و ترويج مىكند . و ما اگر تابع اسلام هستيم و تابع انبيا هستيم اين سيرهء مستمرهء انبيا بوده است ، و اگر تا ابد هم فرض كنيد انبيا بيايند باز همين است ، باز جهات معنوى بشر تا آن اندازهاى كه بشر لايق است ، و ادامهء اقامه عدل در بين بشر و كوتاه كردن دست ستمكاران ؛ و ما بايد اين دو امر را تقويت كنيم .
تقويت دولت اسلامى جهت اقامه عدل
ما بايد دولت اسلامى را ، همهء مردم ، همهء انسانها دولت اسلامى را تقويت كنند تا بتواند اقامه عدل بكند ، و دولت بايد جهات معنوى را هم در نظر بگيرد ، يعنى چون تابع اسلام است بايد روى رويهء اسلام باشد . روى رويهء اسلام به همان دو معنا ، به همان دو راهى كه اسلام دارد ، حفظ معنويات و تقويت معنويات مردم و اقامهء عدل بينشان و نجات دادن مظلومان از دست ظالمان . حالا اين فرق نمىكند چه مظلومانى باشند كه از دولتها ظلم مىكشند يا مظلومانى باشند كه از اربابها ظلم مىكشند . اسلام براى اين دو جهت آمده است و ما تابع اسلاميم ، و بايد اين دو جهت را حفظ كنيم . مقررات اسلامى را به حد