دوّم : نيّت
مسألهء 313 - نيّت احرام چنين است كه قصد مىكند امورى را كه بعداً به آن اشاره مىشود بر خود حرام بشمرد ، و به دنبال آن به اعمال عمره يا حج بپردازد ، و كافى است با در نظر گرفتن اين معنى ، به زبان ، يا در قلبش بگويد : « احرام مىبندم براى عمرهء تمتّع از حجّ واجب ( يا مستحب ) براى خودم ( يا براى كسى كه از طرف او نيابت دارم ) قربة الى اللَّه » و منظورش از « احرام مىبندم » بناگذارى بر تحريم كارهاى مزبور بر خويش است ، و در احرام حج مىگويد : « احرام مىبندم براى حجّ واجب قربة الى اللَّه » و در عمرهء مفرده مىگويد : « احرام مىبندم براى عمرهء مفرده قربة الىاللَّه » .
مسألهء 314 - لازم نيست نيّت را بر زبان جارى كند ، بلكه كافى است چنين قصدى در دل او باشد ، ولى بهتر است علاوه بر قصد باطنى ، بر زبان نيز جارى سازد .
مسألهء 315 - مستحبّ است ولىِّ طفلِ غير مميّز ، يا هر كسى كه عهدهدار كارهاى كودك است او را محرم كند ، و لباس احرام بر وى بپوشاند ، و از طرف او نيّت كند ؛ يعنى به هنگام عمرهء تمتّع بگويد : « اين طفل را محرم مىكنم به عمرهء تمتّع قربة الى اللَّه » و به هنگام حجّ تمتّع بگويد : « اين طفل را محرم مىكنم براى حجّ تمتّع قربة الى اللَّه » ، و در صورت امكان او را وادار كند كه لبّيك بگويد ، و اگر توانايى ندارد خودش از طرف او لَبّيك بگويد ؛ امّا اگر ولىّ مىترسد كه نتواند وظائف مربوط به كودك را بدرستى انجام دهد ، بهتر است از محرم كردن وى صرفنظر كند .
مسألهء 316 - منظور از قصد قربت ، قصد جلب رضاى خدا و قرب به ذات پاك اوست ، و بايد در همان حال ، قصد انجام مناسك عمره يا حج را داشته باشد ، و بهتر است از همان اوّل تعيين كند كه قصد عمره دارد ، يا حج ، و