در اين بينش كار كردن ذاتاً محترم است ، هر چند نيازى به درآمد آن نباشد . در واقع « كار » در اسلام تنها براى مصرف نيست ، بلكه گاه براى منفعترسانى بيشتر است .
آن حضرت در حديث ديگرى مىفرمايد : «
المال ما أفاد الرجال
؛ سرمايهء مطلوب آن است كه به حال مردم سودمند باشد » . « 1 »
در سخن ديگرى از امام صادق عليه السلام مىخوانيم :
« ما يخلف الرجل بعده شيئاً أشدّ عليه من المال الصامت
؛ آدمى پس از خود چيزى را باقى نمىگذارد كه ( در حسابرسى ) از مال راكد ، شديدتر باشد » .
راوى پرسيد : پس با مال صامت چه كنيم ؟ حضرت فرمود : «
يجعله في الحائط والبستان والدار
؛ آن را در ( راه آبادسازى ) باغ و بستان و مسكن قرار بدهد » . « 2 »
از همين رو در نگاه اسلام معطّل گذاشتن زمينِ كشاورزى مجاز نيست ، زيرا باير گذاشتن زمينهاى حاصلخيز نوعى خارج كردن اموال از چرخهء توليد است .
در قرآن كريم مىخوانيم : « « هُوَ أَنشَأَكُمْ مِّنَ الْأَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فِيهَا » ؛ خداوند شما را از زمين آفريد و آبادانى آن را از شما خواسته است » . « 3 »
در روايتى از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مىخوانيم : «
من كان له أرض فليزرعها وإلّا فليؤدّها أخاه . . .
؛ هر كس زمينى دارد ، در آن زراعت كند و گرنه به برادر ( مؤمنش )
هامش
( 1 ) . عيون الحكم والمواعظ ، ص 42 .
( 2 ) . وسائل الشيعه ، ج 12 ، ص 44 ، ص 1 .
( 3 ) . هود ، آيهء 61 .