اين حديث به مطلب ظريفى اشاره دارد كه جامعهء فقير سرانجام مىتواند با مديريت صحيح روى پاى خود بايستد ولى سوء تدبير در جامعه منشأ پيدايش فقر و بسيارى ديگر از ناهنجارىهاى اجتماعى مىگردد . در كشورى كه با مديريت ضعيف اداره شود ، استعدادها شكوفا نشده و از تخصص و كارآيى نخبگان استفادهء بهينه نمىشود و منابع ثروت ( اراضى ، آبها و معادن ) به حال خود رها مىشوند .
اسلام از واگذار كردن اموال به سفيهان نهى مىكند : « وَلَا تُؤْتُوا السُّفَهَاءَ أَمْوَالَكُمُ الَّتِي جَعَلَ اللَّهُ لَكُمْ قِيَاماً » . « 1 » بديهى است كه واگذار كردن امور مربوط جامعه ، به افراد فاقد مديريت ، به مراتب خطرناكتر و ناشايستهتر از سپردن اموال به سفيهان است .
2 . خيانت : با توجه به آنكه بيشتر اموال مردم در دست حكومتهاست ، خيانت در آن اموال و رسيدن آن به گروهى معدود و دريغ داشتن آن از ديگران باعث فقر جامعه مىشود .
رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : «
الأمانة تجلب الغنى ، والخيانة تجلب الفقر
؛ امانت غنى و بىنيازى را به دنبال دارد و خيانت فقر را » . « 2 »
اين سخن همانگونه كه دربارهء امانت و خيانت يك فرد صادق است ، دربارهء كلّ جامعه نيز صدق مىكند . لقمان حكيم به فرزندش مىگفت : «
كن أميناً
هامش
( 1 ) . نساء ، آيهء 5 .
( 2 ) . بحارالانوار ، ج 72 ، ص 114 ، ح 6 .