480 إِذَا احْتَشَمَ الْمُؤْمِنُ أَخَاهُ فَقَدْ فَارَقَهُ .
امام عليه السلام فرمود :
هنگامى كه مؤمن ، برادر باايمانش را به خشم آورد و شرمگين سازد اسباب جدايى از او را فراهم كرده است . « 1 »
مرحوم سيد رضى مىگويد : « حشمه و أحشمه » يعنى او را به غضب آورد و بعضى گفتهاند : او را شرمنده ساخت و « احتشم » به معنى طلب شرمندگى است براى ديگرى و چنين كارى مقدمهء جدايى از اوست ؛ (
قال الرضيُّ : يقال : حَشَمَهُ وأحْشَمَهُ إذا أغْضَبَه ، وقيل : أخْجَلَهُ « أو احْتَشَمَهُ » طَلَبَ ذلِكَ له و هوَ مَظَنَّةُ مُفارَقَتِه
) .
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
تنها موردى كه مرحوم خطيب بهعنوان منبع ديگرى براى كلام فوق ذكر مىكند چيزى است كه در كتاب محاضرات الادباء راغب اصفهانى ( از علماى قرن پنجم ) آمده است . مىگويد : على عليه السلام فرمود : « شر الاخوان من يحتشم منه ويتكلف له » ( و با توجه به تفاوتى كه بين نقل راغب اصفهانى و آنچه در نهجالبلاغه آمده وجود دارد و روشن مىشود كه او منبع ديگرى در اختيار داشته است ) . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 322 ) .