366 الْعِلْمُ مَقْرُونٌ بِالْعَمَلِ : فَمَنْ عَلِمَ عَمِلَ ؛ وَ الْعِلْمُ يَهْتِفُ بِالْعَمَلِ : فَإِنْ أَجَابَهُ وَإِلَّا ارْتَحَلَ عَنْهُ .
امام عليه السلام فرمود :
علم با عمل همراه است و هركس ( بهراستى ) عالم باشد عمل مىكند . علم ، عمل را فرامىخواند اگر اجابت كرد و آمد ، علم مىماند و الّا كوچ مىكند . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
اين گفتار حكيمانه را مرحوم كلينى در روايتى در كافى از امام صادق عليه السلام نقل كرده است و همچنين ابن كثير در كتاب البداية و النهاية از امام على بن ابىطالب عليه السلام با تفاوتى روايت كرده است . در غررالحكم نيز روايتى شبيه به اين روايت آمده است . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 267 . )
اضافه مىكنيم كه در غرر دو روايت نقل شده كه يكى از آن دو عين همان چيزى است كه در نهجالبلاغه آمده و ديگرى متفاوت است . در يكى چنين مىخوانيم : « العلم مقرون بالعمل فمن علم عمل » و در ديگرى مىخوانيم : « العلم يهتف بالعمل فإن أجابه و إلا ارتحل » . ( غررالحكم ، احاديث 142 و 143 ) .