تشبيه ديگر اينكه شتربچه آن صداى مخصوص شتران را كه عرب آن را « هدير » مىگويد سر نمىدهد . امام عليه السلام مىفرمايد : به شتر بچهاى مىمانى كه مانند شتران بزرگسال هدير سر مىدهى .
فصاحت و بلاغتى كه در اين كلام كوتاه و پرمعنا بهكار رفته بر هيچكس پوشيده نيست و اين نشان مىدهد كه امام عليه السلام چنان بر سخن گفتن مسلط بود كه با دو جملهء كوتاه مطلب مهمى را به زيباترين وجه بيان مىكند .
يكى از آداب مجلس اين است كه هركس در جاى خود بنشيند و هركس بهاندازهء قدر و مقام خود سخن بگويد . حافظ نيز با توجه به اين رسم و آداب چنين گفته است :
افسر سلطان گل پيدا شد از طرف چمن * مقدمش يارب مبارك باد بر سرو و سمن
خوش بهجاى خويشتن بود اين نشست خسروى * تا نشيند هر كسى اكنون بهجاى خويشتن
بنابراين كسانى كه بلندپروازى مىكنند و بيش از حد خود سخن مىگويند كارشان نوعى بىادبى محسوب مىشود و همگان بر آنها خرده مىگيرند .
ازاينرو در غررالحكم از امام عليه السلام نقل شده كه فرمود : «
رَحِمَ اللَّه امرِأً عرَف قدرَهُ و لم يَتَعدَّ طَورَهُ
؛ خداوند رحمت كند كسى را كه قدر خود را بشناسد و از حد خود تجاوز نكند » . « 1 »
تاريخ نشان مىدهد افرادى كه بلندپروازى كردند و از حد خود تجاوز نمودند و سخنان نامناسبى گفتند گرفتار مشكلات مهمى شدند و شايد گاه جان خود را بر سر سخنان خود دادند .
بنابراين ، گفتار امام عليه السلام خطاب به شخص معينى نيست بلكه همهء انسانها
هامش
( 1 ) . غررالحكم ، ح 4666 .