402 لِبَعْضِ مُخَاطِبِيهِ وَ قَدْ تَكَلَّمَ بِكَلِمَةٍ يُسْتَصْغَرُ مِثْلُهُ عَنْ قَوْلِ مِثْلِهَا : لَقَدْ طِرْتَ شَكِيراً ، وَ هَدَرْتَ سَقْباً .
امام عليه السلام به شخصى كه در حضورش سخنى بالاتر از شأن خود گفت ، فرمود :
پيش از پردرآوردن پرواز كردى و هنوز بالغ نشده بانگ برآوردى . « 1 »
مرحوم سيد رضى مىگويد : « منظور از « شكير » در اينجا نخستين پرهايى است كه بر بال پرنده مىرويد پيش از آنكه قوى و محكم شود و « سقب » به شتر نابالغ گفته مىشود و شتر معمولًا پيش از رسيدن به بلوغ ، فرياد مخصوص را سر نمىدهد » ؛ (
قال الرّضيّ : والشّكيرُ هاهنا : أوّل ما يَنبُت من ريشِ الطائرِ قبل أن يَقوى ويستَحْصِفَ . والسّقبُ : الصّغيرُ مِنَ الإبلِ ، ولا يَهدِرُ إلّابعد أن يستَفحِل
) .
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
مرحوم خطيب در مصادر منبع ديگرى براى اين كلام حكيمانه نقلنمىكند جز چيزى كه از غررالحكم نقل كرده و معتقد است عبارت غرر غلط مىباشد . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 286 ) .
اضافه مىكنيم كه زمخشرى در ربيع الابرار آن را به همين صورت نقل كرده است . ( ربيعالابرار ، ج 3 ، ص 61 ) .