شرح و تفسير زيانكاران هر دو جهان !
امام عليه السلام در اين كلام حكيمانه و كوبنده به دنياپرستان هشدارهاى جدى مىدهد : نخست مىفرمايد : « اى مردم ! تقواى الهى پيشه كنيد چه بسيار آرزومندانى كه به آرزوى خويش نمىرسند و بناكنندگانى كه در آنچه ساختهاند ساكن نمىشوند و گردآورندگان اموالى كه بهزودى آن را ترك مىگويند » ؛
( مَعَاشِرَ النَّاسِ ، اتَّقُوا اللَّهَ فَكَمْ مِنْ مُؤَمِّلٍ مَا لَايَبْلُغُهُ ، وَبَانٍ مَا لَايَسْكُنُهُ ، وَجَامِعٍ مَا سَوْفَ يَتْرُكُهُ )
. در واقع امام عليه السلام نخست بهطور كلى از آرزوهاى عقيم و دست نيافتنى سخن مىگويد ، سپس انگشت روى دو مورد خاص ؛ يعنى بناها و قصرها ، و اموال و ثروتها مىگذارد . بناهايى كه انسان مىسازد و رها مىكند و مىرود و اموالى كه گردآورى كرده و بىآنكه از آنها بهره ببرد رها مىسازد و دنيا را ترك مىگويد .
سپس به اين نكته اشاره دارد كه مشكل اين گروه از دنياپرستان تنها اين نيست كه از نتيجهء زحمات خود بهرهمند نمىشوند ، بلكه مشكل مهمترى در پيش دارند و آن تهيهء اين اموال از طرق نامشروع و مسئوليتآفرين است .
مىفرمايد : « چه بسا آنها را از طريق باطل گردآورى كرده و يا حق آن را نپرداختهاند » ؛
( وَلَعَلَّهُ مِنْ بَاطِلٍ جَمَعَهُ ، وَمِنْ حَقٍّ مَنَعَهُ )
.