ناسپاسى نگشايد و بىتابى نكند و سخنانى كه دليل بر عدم خشنودى در مقابل مقدرات الهى است نگويد تا از اجر و پاداش الهى برخوردار باشد و شايستگى خود را از نظر خويشتندارى اثبات كند .
در واقع صابران ، تسليم رضاى خداوند و تقدير او مىشوند و اين تسليم و رضا پاداش الهى به دنبال دارد . اين پاداش ممكن است پاداش دنيوى و معادل چيزى كه از دست رفته است يا بهتر از آن باشد و ممكن است پاداش اخروى باشد و تعبير « خَلَفْ » با هر دو سازگار است . گاه خداوند هر دو را به انسان مىدهد ، همانگونه كه در داستان ايوب پيغمبر صلى الله عليه و آله مىخوانيم كه پس از آن همه صبر و شكيبايى ، خداوند تمام آنچه را از زن و فرزند و مال و اموال او از دست رفته بود به او بازگرداند و مقام والاى صابران را نيز به او داد .
در حديثى از امام باقر عليه السلام مىخوانيم : « هنگامى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله رحلت فرمود ( و مصيبت سنگينى بر خاندان او وارد شد ) شخصى بر در خانهء آن حضرت آمد و به تمام عزاداران سلام كرد ، سپس گفت : سلام بر شما اى آل محمّد صلى الله عليه و آله . سپس با استفاده از آيهاى از قرآن « 1 » چنين گفت : بدانيد همه سرانجام مرگ را مىچشند و پاداش خود را روز قيامت همگى مىيابند ، آنها كه از آتش دوزخ نجات يابند و داخل بهشت شوند رستگار شدند و زندگى دنيا جز متاع غرور و فريب نيست . ( آنگاه افزود :
فِى اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ خَلَفٌ مِنْ كُلّ هالِكٍ وَعَزاءٌ مِنْ كُلّ مُصيبَةٍ وَدَرَكٌ لِما فاتَ ؛
نزد خداوند متعال براى هرچيزى كه از دست رفته ثوابى است و تسليتى از هر مصيبت و جبرانى است براى آنچه از دست رفته است » . « 2 »
در دومين بخش اين تسليت ، امام عليه السلام بار ديگر خطاب به اشعث مىكند و به
هامش
( 1 ) . آل عمران ، آيهء 185
( 2 ) . كافى ، ج 3 ، ص 222 ، ح 8