291 و قال عليه السلام وَقَدْ عَزّى الْأَشْعَثَ بْنَ قَيْسٍ عَنِ ابْنٍ لَهُ : يَا أَشْعَثُ ، إِنْ تَحْزَنْ عَلَى ابْنِكَ فَقَدِ اسْتَحَقَّتْ مِنْكَ ذلِكَ الرَّحِمُ ، وَإِنْ تَصْبِرْ فَفِي اللَّهِ مِنْ كُلِّ مُصِيبَةٍ خَلَفٌ . يَا أَشْعَثُ ، إِنْ صَبَرْتَ جَرَى عَلَيْكَ الْقَدَرُ وَأَنْتَ مَأْجُورٌ ، وَإِنْ جَزِعْتَ جَرَى عَلَيْكَ الْقَدَرُ وَأَنْتَ مَأْزُورٌ ؛ يَا أَشْعَثُ ، ابْنُكَ سَرَّكَ وَهُوَ بَلَاءٌ وَفِتْنَةٌ ، وَحَزَنَكَ وَهُوَ ثَوَابٌ وَرَحْمَةٌ .
امام عليه السلام در حالى كه مىخواست به اشعث بن قيس براى از دست دادن فرزندش تسليت بگويد چنين فرمود :
اى اشعث ! اگر به سبب از دست دادن پسرت محزون شوى ( جاى سرزنش نيست ، زيرا ) اين بهواسطهء پيوند نَسَب ( و مقام پدرى ) است و اگر شكيبايى پيشه كنى ، خداوند به جاى هر مصيبتى عوضى قرار مىدهد .
اى اشعث ! اگر صبر كنى ، مقدرات الهى بر تو جارى مىشود و پاداش خواهى داشت و اگر بىتابى كنى باز هم مقدرات ، مسير خود را طى مىكند ؛ ولى تو گناهكار خواهى بود .
اى اشعث ! فرزندت تو را مسرور ساخت در حالى كه سبب آزمايش و فتنه بر تو