6 و فى حديثه عليه السلام إِنَّ الرَّجُلَ إِذَا كَانَ لَهُ الدَّينُ الظَّنُونُ ، يَجِبُ عَلَيْهِ أَنْ يُزَكِّيَهُ ، لِمَا مَضَى ، إِذا قَبَضَهُ .
امام عليه السلام فرمود :
هرگاه انسان طلبى از كسى دارد كه نمىداند مىپردازد يا نه ( لازم نيست زكات آن را فوراً بپردازد ولى ) لازم است پس از وصول آن ، زكاتش را نسبت به تمام سالهاى گذشته ادا كند . « 1 »
مرحوم سيّد رضى ( در تفسير اين كلام شريف ) مىگويد :
« ظَنون ، دِينى است كه صاحبش نمىداند آيا مىتواند آن را از بدهكار بگيرد يا نه . گويى گمانى دربارهء آن دارد ؛ از يكسو اميدوار است و از يكسو نااميد و اين از فصيحترين تعبيرات است . همچنين هر كارى كه انسان به دنبال آن مىرود
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
مرحوم خطيب در مصادر تنها كسى را كه ذكر مىكند اين حديث شريف را از امام عليه السلام پيش از سيّد رضى نقل كرده است ابوعبيد قاسم بن سلام ( در كتاب غريب الحديث ) است . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 208 ) .
اضافه مىكنيم كه اين حديث در سنن بيهقى ، ج 4 ، ص 150 و كنزالعمّال ج 6 ، ص 553 با تفاوت چشمگيرى آمده است