وصف دوم اينكه او جزء مهاجران بود و مهاجرتش براى اطاعت خدا صورت گرفت . شايد هجرت بعضى از مكه به مدينه براى ترس از مشركان يا طمع در آيندهء اسلام بود ؛ ولى اين مرد مجاهد تنها به موجب اطاعت خداوند هجرت كرد و مىدانيم هجرت مهاجران فصل جديدى در تاريخ اسلام گشود ، زيرا آنها با انصار مدينه دست به دست هم داده لشكر نيرومندى براى اسلام فراهم شد كه در سايهء آن توانست در مبارزات خود با دشمنان پيروز گردد و حكومت اسلامى به كمك آنها تحقق يابد . جالب اينكه در حالات خبّاب نوشتهاند كه او در ميدان بدر و تمام غزواتى كه بعد از آن صورت گرفت از پيغمبر صلى الله عليه و آله جدا نشد .
سوم اينكه او مرد قانعى بود و زندگى ساده و زاهدانهاى داشت و مىدانيم افراد قانع افرادى عزيز و سربلندند و در برابر ثروتمندان از خدا بىخبر هرگز سر تعظيم فرود نمىآورند . در حقيقت او در اين كار از پيغمبر گرامى اسلام الگو مىگرفت .
در چهارمين جمله خشنودى او را از تقديرات الهى بيان مىكند با اينكه او دورانهاى سخت و طوفانى اسلام را از نزديك مشاهده كرد و زجر بسيار كشيد و تحمل شدائد نمود ؛ اما با اين حال هميشه از خدا راضى بود ؛ راضى از مقدرات الهى و به پاداشهاى نيك . قرآن مجيد دربارهء گروهى از مؤمنان راستين مىفرمايد : « « رَضِىَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْه » ؛ هم خدا از آنها راضى بود و هم آنها از خدا » « 1 » و دربارهء صاحبان نفس مطمئنه مىفرمايد : « « راضِيَةً مَرْضِيَّةً » ؛ هم آنها از خدا خشنود بودند و هم خدا از آنها خشنود » . « 2 »
در پنجمين و آخرين توصيف مىفرمايد : او در تمام عمر مجاهد بود ؛ در مكه
هامش
( 1 ) . مائده ، آيهء 119 .
( 2 ) . فجر ، آيهء 28 .