قرآن مجيد مىفرمايد : « « الَّذينَ يُجادِلُونَ في آياتِ اللَّهِ بِغَيْرِ سُلْطانٍ أَتاهُمْ كَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ اللَّهِ وَعِنْدَ الَّذينَ آمَنُوا كَذلِكَ يَطْبَعُ اللَّهُ عَلى كُلِّ قَلْبِ مُتَكَبِّرٍ جَبَّارٍ » ؛ همانان كه در آيات الهى بىآنكه براى آنها آمده باشد به مجادله برمى خيزند ، كارى كه خشم عظيمى نزد خداوند و نزد كسانى كه ايمان آوردهاند بار مى آورد ، اينگونه خداوند بر قلب هر متكبر جبارى مهر مى نهد » . « 1 »
آنگاه امام دربارهء زيغ كه از موانع معرفت و حجاب شناخت است و سبب شك و انحراف از حق مىگردد مىفرمايد : « كسى كه از راه حق منحرف شود ( و به دنبال هوسها برود ) خوبى در نظرش بدى و بدى نزدش خوب جلوه مىكند و گرفتار مستى گمراهى مىشود » ؛
( وَ مَنْ زَاغَ سَاءَتْ عِنْدَهُ الْحَسَنَةُ ، وَحَسُنَتْ عِنْدَهُ السَّيِّئَةُ ، وَسَكِرَ سُكْرَ الضَّلَالَةِ )
. مىدانيم هرگاه انسان از حق منحرف شود و در شهوات و هوا و هوسها غوطهور گردد تدريجا به بدىها خو مىگيرد و بر اثر تمايلات باطنى ، زشتىها را زيبايى مىپندارد و بر اثر فاصله گرفتن از خوبىها ، خوبىها در نظر او زشت و ناپسند مىشود و همانطور كه امام عليه السلام فرموده در مستى گمراهى فرو مىرود و چنين كسى ممكن است حتى در بديهىترين امور مانند وجود خدا كه آثارش در تمام پهنهء آفرينش نمايان است شك و ترديد به خود راه دهد و حتى او را منكر شود .
قرآن مجيد مىفرمايد : « « ثُمَّ كانَ عاقِبَةَ الَّذينَ أَساؤُا السُّواى أَنْ كَذَّبُوا بِآياتِ اللَّهِ وَكانُوا بِها يَسْتَهْزِؤُنَ » ؛ سپس سرانجام كسانى كه اعمال بد مرتكب شدند به جايى رسيد كه آيات خدا را تكذيب كردند و آن را به سخريه گرفتند » . « 2 »
حديث معروفى هم در كلمات پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله آمده و هم در سخنان على عليه السلام
هامش
( 1 ) . غافر ، آيهء 35 .
( 2 ) . روم ، آيهء 10 .