لَّكُمْ فَاحْذَرُوهُمْ » . « 1 »
سيزدهم . « غريب كسى است كه دوستى نداشته باشد » ؛ ( وَ الْغَرِيبُ مَنْ لَمْ يَكُنْ لَهُ حَبِيبٌ ) .
آرى ! آنچه انسان را از غربت بيرون مىآورد محبّت است و كسانى كه محروم از محبّت دوستانند تنهاى تنهايند . اين غربت از عوامل مختلفى سرچشمه مىگيرد گاه كبر و غرور و خودبرتربينى است كه مردم را از انسان مىراند و گاه حسادتهاست و گاه بىوفايىها و عوامل ديگر است .
بنابراين براى اينكه از غربت بيرون آييم راهى جز اين نيست كه اين گونه رذايل را از خود دور سازيم و جاذبهء اخلاقى ما دوستان خوبى را فراهم سازد .
چهاردهم . در اين توصيه به نكتهء بااهمّيّتى اشاره مىفرمايد : « آن كس كه از حق تجاوز كند در تنگنا قرار مىگيرد » ؛ ( مَنْ تَعَدَّى الْحَقَّ ضَاقَ مَذْهَبُهُ ) . زيرا راه حق وسيع و گسترده و صاف و نورانى است ؛ اما طريق باطل سنگلاخ و پر پيچ و خم و تنگ و باريك است . آنها كه راه حق را پيش مىگيرند با سرعت به سوى مقصد مىروند ، چرا كه عالم هستى در مسير حق است و آنچه هماهنگ با آن باشد در همان مسير حركت مىكند ولى طى كردن راه باطل همچون شنا بر خلاف جهت آبى است كه به سرعت در حركت است و دائماً شناگر را در تنگنا قرار مىدهد .
افزون بر اين ، مسير حق همچون جادهاى است كه در جاى جاى آن علايم راهنمايى به چشم مىخورد و رهروان را از وضع راه آگاه مىسازد ؛ ولى مسير باطل فاقد همهء اينهاست و به همين دليل به گمراهى مىانجامد .
پانزدهم . اين فقره به مطلب معروف و پراهميتى اشاره كرده و مىفرمايد : « و آن كس كه به ارزش خود اكتفا كند موقعيتش پايدارتر خواهد بود » ؛ ( وَمَنِ
هامش
( 1 ) . تغابن ، آيهء 14 .