رخ نمىدهد ، مگر آنچه خداوند براى ما مقرّر داشته است » « 1 » به يقين تقديرات الهى از روى حكمت است چه از حقيقت آن آگاه باشيم چه نباشيم ؛ در نتيجه با اين دو نيرو در برابر واردات هموم ايستادگى مىكند و به خود آرامش مىدهد .
مرحوم مغنيه در شرح نهجالبلاغهء خود داستانى نقل مىكند كه آموزنده است ؛ وى مىگويد : مردى در خود احساس بيمارى كرد . هنگامى كه به طبيب مراجعه نمود به او خبر داد كه متأسفانه گرفتار سرطان خون شده است . آن مرد بيمار با بىاعتنايى از اين مسأله گذشت و گفت : براى من چه تفاوت مىكند با مرگ ناگهانى از دنيا بروم يا با مرگ تدريجى به هر حال بايد رفت و ساليان دراز به همين صورت زندگى مىكرد در حالى كه اگر صبر و قرار را از دست داده بود و در بستر بيمارى مىخوابيد ، قواى خود را از دست مىداد و با مرگ دست به گريبان مىشد و در همان زمان كوتاهى كه زنده بود گويا هر روز مىمرد و زنده مىشد . « 2 »
لقمان حكيم نيز در اندرزهاى سودمندش به فرزند خود مىگويد : « وَ اصْبِرْ عَلَى مَا أَصَابَكَ إِنَّ ذَلِكَ مِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ ؛ در برابر مصائبى كه به تو مىرسد شكيبا باش كه اين از كارهاى مهم است » . « 3 »
امام عليه السلام در اين بخش از نصائح خود با عباراتى كوتاه و پرمحتوا توصيههاى خود را دنبال مىكند .
هشتم . مىفرمايد : « كسى كه ميانهروى را ترك كند از راه حق منحرف مىشود » ؛ ( مَنْ تَرَكَ الْقَصْدَ جَارَ ) .
اشاره به اينكه سلامت دين و دنيا هميشه در ميانهروى است و هر گونه افراط و تفريط باعث گمراهى و بدبختى و شكست است و صراط مستقيمى كه ما همه
هامش
( 1 ) . توبه ، آيهء 51 .
( 2 ) . شرح نهجالبلاغهء مغنيه ، ج 3 ، ص 526 .
( 3 ) . لقمان ، آيهء 17 .