قوىپيكران ، صاحبان ثروت و قدرت و طبيبان حاذق و حتى انبيا و اوليا . قرآن مجيد خطاب به پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مىگويد : « إِنَّكَ مَيِّتٌ وَ إِنَّهُمْ مَيِّتُونَ ؛ تو مىميرى و آنها نيز خواهند مرد » . « 1 »
آن گاه امام عليه السلام به نكتهء مهمى اشاره مىكند كه آخرين هشدار در اين بخش از وصيّتنامهء اوست مىفرمايد : « بنابراين از اين بترس كه مرگ زمانى تو را بگيرد كه در حال بدى باشى ( حال گناه ) در صورتى كه تو پيش از فرا رسيدن مرگ با خويشتن گفتگو مىكردى كه توبه كنى ؛ ولى مرگ ميان تو و توبه حايل مىشود و اينجاست كه تو خويشتن را به هلاكت افكندهاى » ؛ ( فَكُنْ مِنْهُ عَلَى حَذَرِ أَنْ يُدْرِكَكَ وَ أَنْتَ عَلَى حَالٍ سَيِّئَةٍ ، قَدْ كُنْتَ تُحَدِّثُ نَفْسَكَ مِنْهَا بِالتَّوْبَةِ ، فَيَحُولَ بَيْنَكَ وَ بَيْنَ ذَلِكَ ، فَإِذَا أَنْتَ قَدْ أَهْلَكْتَ نَفْسَكَ ) .
امام عليه السلام در اين هشدار ، فرزندش را به اين حقيقت توجّه مىدهد كه تاريخ مرگ در هر حال مبهم و ناپيداست و گاه انسان گرفتار گناهى مىشود و تصميم مىگيرد لحظهاى بعد آن را با آب توبه از صفحهء نامهء اعمالش بشويد ؛ ولى مرگ ناگهان فرا مىرسد و اين فرصت را از او مىگيرد . همهء ما در زندگى خود ديده يا شنيدهايم افرادى را كه تصميم به انجام كارهاى خوب يا بدى داشتند ناگهان در همان لحظه از ادامهء كار و رسيدن به مقصود باز ماندند .
در همين ايام كه مشغول شرح اين وصيّتنامه هستيم خبرى در رسانهها پخش شد كه براى يكى از دانشمندان معروف در محيط ما بزرگداشتى گرفته بودند و گروهى در آن مجلس شركت داشتند و او با نشاط و خوشحالى در انتظار دريافت لوحهء تقدير كه ناگهان در همان جا دست تقدير او را گرفت و ناگاه گرفتار ايست قلبى شد و همه چيز پايان يافت . « 2 »
هامش
( 1 ) . زمر ، آيهء 30 .
( 2 ) . مرحوم آقاى دكتر باقر آيت اللَّه زادهء شيرازى استاد پيشكسوت رشتهء مرمت و معمارى ، از نظر اعتقادات دينى مرد برجستهاى بود كه به هنگام سخنرانى در همان مجلس سخن خود را با اين آيهء شريفه شروع كرد :
« إِنَّا لَانُضِيعُ أَجْرَ مَنْ أَحْسَنَ عَمَلًا » . ( كهف ، آيهء 30 )