شرح و تفسير هدف آفرينش
امام عليه السلام در اين بخش از وصيّتنامه ( بخش بيستم ) به چند نكتهء مهم دربارهء هدف آفرينش انسان و حقيقت دنيا و زندگى در آن و موقعيت انسان در برابر مرگ اشاره مىكند كه هر يك هشدارى به فرزند خود و به همهء كسانى است كه اين وصيّتنامه را مىخوانند .
نخست مىفرمايد : « ( پسرم ) بدان تو براى آخرت آفريده شدهاى نه براى دنيا ، براى فنا نه براى بقا ( در اين جهان ) ، براى مرگ نه براى زندگى ( در اين دنيا ) » ؛ ( وَ اعْلَمْ يَا بُنَيَّ أَنَّكَ إِنَّمَا خُلِقْتَ لِلآْخِرَةِ لَا لِلدُّنْيَا وَ لِلْفَنَاءِ لَا لِلْبَقَاءِ وَ لِلْمَوْتِ لَا لِلْحَيَاةِ ) .
از ديدگاه اسلام و تمام اديان آسمانى ، هدف آفرينش انسان زندگى در دنيا نيست ، بلكه دنيا گذرگاهى به سوى آخرت و بازار تجارتى براى برگرفتن زاد و توشه است ؛ سرانجام زندگىِ دنيا فناست و هيچ كس حتى پيامبران الهى را بقايى نيست .
دربارهء هدف آفرينش انسان ، تعبيرات مختلفى در آيات و روايات آمده ؛ قرآن مجيد در سورهء ذاريات مىگويد : « وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ » « 1 » بر اساس اين آيه هدف از آفرينش انسان ، بندگى خداست .
در آيهء دوم از سورهء ملك مىفرمايد : « الَّذِى خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَياةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا » ؛ آن كس كه مرگ و حيات را آفريد تا شما را بيازمايد كه كدام يك از شما بهتر عمل مىكند » .
روشن است كه آزمايش الهى ، براى حسن عمل است و عبوديت براى تهذيب نفوس است و نتيجهء همهء اينها زندگى سعادتبخش آخرت است و به اين ترتيب همهء اهداف به يكى بازمىگردد .
آن گاه به نكتهء دوم يعنى حقيقت دنيا و موقعيت آن اشاره كرده مىفرمايد : « تو
هامش
( 1 ) . ذاريات ، آيهء 56 .