بخش هفدهم
وَ اعْلَمْ أَنَّ أَمَامَكَ طَرِيقاً ذَا مَسَافَةٍ بَعِيدَةٍ ، وَ مَشَقَّةٍ شَدِيدَةٍ ، وَ أَنَّهُ لَاغِنَى بِكَ فِيهِ عَنْ حُسْنِ الارْتِيَادِ ، وَ قَدْرِ بَلَاغِكَ مِنَ الزَّادِ ، مَعَ خِفَّةِ الظَّهْرِ ، فَلَا تَحْمِلَنَّ عَلَى ظَهْرِكَ فَوْقَ طَاقَتِكَ ، فَيَكُونَ ثِقْلُ ذَلِكَ وَبَالًا عَلَيْكَ ، وَ إِذَا وَجَدْتَ مِنْ أَهْلِ الْفَاقَةِ مَنْ يَحْمِلُ لَكَ زَادَكْ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ ، فَيُوَافِيكَ بِهِ غَداً حَيْثُ تَحْتَاجُ إِلَيْهِ فَاغْتَنِمْهُ وَ حَمِّلْهُ إِيَّاهُ ، وَ أَكْثِرْ مِنْ تَزْوِيدِهِ وَ أَنْتَ قَادِرٌ عَلَيْهِ ، فَلَعَلَّكَ تَطْلُبُهُ فَلَا تَجِدُهُ وَ اغْتَنِمْ مَنِ اسْتَقْرَضَكَ فِي حَالِ غِنَاكَ ، لِيَجْعَلَ قَضَاءَهُ لَكَ فِي يَوْمِ عُسْرَتِكَ .
ترجمه
( فرزندم ! ) بدان راهى بس طولانى و پر مشقت در پيش دارى . در اين راه ( پر خوف و خطر ) از كوشش و تلاش صحيح و فراوان و توشهء كافى كه تو را به مقصد برساند بى نياز نيستى ، به علاوه بايد در اين راه سبكبار باشى ( تا بتوانى به مقصد برسى ) . بنابراين بيش از حدِ توانت مسئوليت اموال دنيا را بر دوش مگير ، زيرا سنگينى آن مايهء مشقت و و بال تو خواهد بود .
هر گاه در زمانى كه قدرت دارى نيازمندى را يافتى كه مىتواند زاد و توشهء تو را براى روز رستاخيز بر دوش گيرد و فردا كه به آن نيازمند مىشوى به تو باز پس گرداند ، آن را غنيمت بشمار و ( هر چه زودتر ) و بيشتر ، اين زاد و توشه را بر دوش او بگذار ، زيرا ممكن است روزى در جستجوى چنين شخصى بر آيى و پيدايش نكنى . ( همچنين ) اگر كسى را پيدا كنى كه در حال غنا و بىنيازيت از تو وام بگيرد و اداى آن را براى روز سختى و تنگدستيت بگذارد ، آن را غنيمنت بشمار !