بخش اوّل
مِنَ الْوَالِدِ الْفَانِ ، الْمُقِرِّ لِلزَّمَانِ ، الْمُدْبِرِ الْعُمُرِ ، الْمُسْتَسْلِمِ لِلدُّنْيَا ، السَّاكِنِ مَسَاكِنَ الْمَوْتَى ، وَ الظَّاعِنِ عَنْهَا غَداً ؛ إِلَى الْمَوْلُودِ الْمُؤَمِّلِ مَا لَا يُدْرِكُ ، السَّالِكِ سَبِيلَ مَنْ قَدْ هَلَكَ ، غَرَضِ الْأَسْقَامِ ، وَ رَهِينَةِ الْأَيَّامِ ، وَ رَمِيَّةِ الْمَصَائِبِ ، وَ عَبْدِ الدُّنْيَا ، وَ تَاجِرِ الْغُرُورِ ، وَ غَرِيمِ الْمَنَايَا ، وَ أَسِيرِ الْمَوْتِ ، وَ حَلِيفِ الْهُمُومِ ، وَ قَرِينِ الْأَحْزَانِ ، وَ نُصُبِ الْآفَاتِ ، وَ صَرِيعِ الشَّهَوَاتِ ، وَ خَلِيفَةِ الْأَمْوَاتِ .
ترجمه
اين نامه از سوى پدرى ( دلسوز و مهربان ) است كه عمرش رو به پايان است ، او به سختگيرى زمان معترف و آفتاب زندگيش رو به غروب ( و خواه ناخواه ) تسليم گذشت دنيا ( و مشكلات آن ) است ، همان كسى كه در منزلگاه پيشينيان كه از دنيا چشم پوشيدهاند سكنى گزيده و فردا از آن كوچ خواهد كرد . اين نامه به فرزندى است آرزومند ، آرزومند چيزهايى كه هرگز دست يافتنى نيست و در راهى گام نهاده است كه ديگران در آن گام نهادند و هلاك شدند ( و چشم از جهان فرو بستند ) كسى كه هدف بيمارىها و گروگان روزگار ، در تيررس مصائب ، بندهء دنيا ، بازرگان غرور ، بدهكار و اسير مرگ ، همپيمان اندوهها ، قرين غمها ، آماج آفات و بلاها ، مغلوب شهوات و جانشين مردگان است .
شرح و تفسير اين نامه از سوى چه كسى ، و به چه كسى است ؟
اين بخش در حقيقت عنوان نامه را مشخص مىكند ، زيرا معمولًا به هنگام