نامه در يك نگاه
اين وصيّتنامه كه بعد از نامهء مالك اشتر طولانىترين نامههاى امام عليه السلام در نهجالبلاغه است ، يك دورهء كامل درس اخلاق ، تهذيب نفس ، خودسازى ، تربيت نفوس و سير و سلوك الى اللَّه است در حقيقت از سى بخش تشكيل مىشود .
امام عليه السلام در بخش اوّل ، خود و فرزندش را به عنوان نويسندهء نامه و مخاطب آن با عباراتى بسيار پرمعنا كه با روح مجموع نامه هماهنگ است معرفى مىكند .
در بخش دوم ، نامه را به عنوان وصيّت پدرى دلسوز و پر محبّت براى فرزندى كه شديدا مورد علاقهء پدر است مىنگارد .
در بخش سوم تا بخش دهم ، وصيّت به تقوا ، بررسى تاريخ پيشينيان ، توصيه به احتياط در همهء امور و تفقه در دين و شكيبايى در برابر مشكلات و توكل بر خداوند و سپردن كارها به دست او و توجّه به اين حقيقت كه قلب و روح جوان آمادهء پذيرش هر گونه تعليماتى است و تأكيد بر اين معنا كه پدرت تجربيات عمر خود را بدون زحمت در اختيار تو مىگذارد و سپس توصيه به آشنايى هر چه بيشتر به كتاب خدا و حلال و حرام الهى و سرانجام به اقتدا كردن به سنّت صالحات پيشين و لزوم پرهيز از شبهات ، توصيه مىكند .
در بخش يازدهم تا بخش بيستم نخست از فزونى مجهولات انسان در برابر معلومات و هشدار نسبت به هر گونه انحراف از حق و تأكيد بر پيروى از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و اينكه هيچ كس بدون تأسى بر او به جايى نمىرسد سپس تأكيد بر مسألهء توحيد و شرح بخشى از صفات خداوند و آن گاه ترسيم ناپايدارى دنيا با ذكر يك مثال زيبا سخن مىگويد .
آنگاه اين درس را به فرزند دلبندش مىآموزد كه خود را ميزان داورى براى ديگران قرار دهد ؛ آنچه را براى خود مىپسندد براى آنها بپسندد و آنچه براى