اما تعبير به « غَايَةً مُطَّلَبَةً » گاه به تشديد طا خوانده شده و گاه به تشديد لام و دربعضى از نسخ « مطلوبة » آمده است كه همهء آنها به همان معناى مطلوب است .
امام عليه السلام مىفرمايد : اطاعت خداوند داراى هدف مطلوبى است كه منظور از آن قرب الى اللَّه و رسيدن به سعادت جاويدان و نجات در آخرت و شمول لطف و رحمت الهى در دنياست . هوشمندان به سراغ اين هدف مىروند ، چون حاضر نيستند سعادت جاويدان و رضاى پروردگار را با اموال و مقامات و شهوات دنيا معاوضه كنند ، همان گونه كه در حديثى از امام امير المؤمنين عليه السلام آمده است :
« الْكَيِّسُ مَنْ أَحْيَا فَضَائِلَهُ وَ أمَاتَ رَذائلَهُ ؛ هوشمند كسى است كه فضايلش را احيا كند و رذايلش را بميراند » « 1 » و در حديثى از امام صادق عليه السلام مىخوانيم فرمود : « إِنَّمَا الْكَيِّسُ كَيِّسُ الْآخِرَةِ ؛ هوشمند واقعى كسى است كه در مورد آخرت هوشمندى داشته باشد » . « 2 »
در مقابل ، فرومايگان با اين هدف مخالفاند و تنها به زرق و برق دنياى زودگذر و ناپايدار و بىاعتبار قناعت مىكنند و گرانبهاترين متاع را به كمارزشترين آن مىفروشند كه خود دليل بر سفاهت آنهاست .
امام عليه السلام در ادامهء اين سخن به معاويه هشدار مىدهد كه از صراط مستقيم و طاعت خداوند منحرف مشو ، زيرا : « هر كس از آن روى بر تابد از حق منحرف شده و در بيابان بدبختى و گمراهى سرگردان خواهد شد ؛ خداوند نعمتش را از او مىگيرد و بلا و مجازاتش را بر او مىفرستد » ؛ ( مَنْ نَكَبَ « 3 » عَنْهَا جَارَ عَنِ الْحَقِّ ، خَبَطَ فِي التِّيهِ ، وَ غَيَّرَ اللَّهُ نِعْمَتَهُ ، وَ أَحَلَّ بِهِ نِقْمَتَهُ ) .
هامش
( 1 ) . غررالحكم ، ص 322 ، ح 7464 .
( 2 ) . بحارالانوار ، ج 71 ، ص 162 .
( 3 ) . « نكب » از ريشهء « نكب » بر وزن « نقب » به معناى انحراف از مسير است و ناكب كسى است كه از راه منحرف شود و روى بر گرداند . از اين جهت به پشت كردن دنيا به انسان نكبت دنيا گفته مىشود .