« الدِّينِ »
« 1 » ؛ ولى مهم اينجاست كه قرآن مجيد ترك نماز را قبل از همهء اينها بيان كرده است و اين نشانهء روشنى بر اهميّت نقش نماز در سعادت و نجات انسانهاست .
در ضمن ، اين آيات دليل روشنى بر مجازات كفّار بر ترك فروع دين همانند ترك اصول دين است و اين مسئلهء پيچيده را حل مىكند .
امام در بيان سومين و چهارمين دليل براى اثبات اهميّت نماز مىفرمايد : « نماز گناهان را فرومىريزد ، همچون فروريختن برگ از درختان ( در فصل پاييز ) و طنابهاى معاصى را از گردنها مىگشايد » ؛ ( و إنّها لتحتّ الذّنوب حتّ « 2 » الورق ، و تطلقها إطلاق الرّبق « 3 » ) .
آرى همانگونه كه نماز از گناهان آينده به مضمون آيهء شريفهء
« إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ »
« 4 » جلوگيرى مىكند ، نسبت به گناهان گذشته نيز از طريق توبه و انابه به درگاه الهى كه نماز بستر آن را فراهم مىسازد اثر مىگذارد و گناهانى را كه همچون طناب بر گردن انسان قرار گرفته و او را از پيشرفت و ترقّى مانع مىشود ، از بين برده ، انسان را آزاد مىسازد .
در حديثى از سلمان فارسى مىخوانيم كه مىگويد : من با رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله در سايهء درختى نشسته بوديم ، پيامبر شاخهاى از آن درخت را گرفته ، تكان داد در اين هنگام برگها فروريختند ، سپس فرمود : « ألا تسئلونى عمّا صنعت ؟ ؛ آيا نمىپرسيد چرا اين كار را كردم ؟ » عرض كردند : اى رسول خدا خودت به ما خبر ده ! فرمود : « إنّ العبد المسلم إذا
هامش
( 1 ) . مدثر ، آيهء 44 - 46 .
( 2 ) . « حتّ » در اصل به معناى جدا كردن برگهاى درختان است و گاه در جدا كردن اشياى ديگر نيز به كار مىرود .
( 3 ) . « ربق » بر وزن « عنب » جمع « ربق » بر وزن « فعل » به معناى طنابى است كه دستاويزهاى متعددى در آن است و معمولا هنگامى كه مىخواهند حيوانات را به صف كنند هركدام را به يكى از آن دستاويزها مىبندند .
( 4 ) . عنكبوت ، آيهء 45 .