دنيوىاش جاى داد » ؛ ( فقسم بينهم معايشهم ، و وضعهم من الدّنيا مواضعهم ) .
اشاره به اينكه خداوند تمام نيازهاى مادى انسان را در اختيار او قرار داد و هركدام را برحسب لياقت ، جايگاهى بخشيد .
اين همان چيزى است كه در قرآن مجيد در آيهء 32 زخرف آمده است ، مىفرمايد :
«
« نَحْنُ قَسَمْنا بَيْنَهُمْ مَعِيشَتَهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ رَفَعْنا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجاتٍ »
ما اسباب معيشت آنها را در زندگى دنيا در ميانشان تقسيم كرديم و بعضى را بر بعضى برترى داديم » .
بديهى است معناى تقسيم معيشت اين نيست كه بدون سعى و كوشش همهچيز به خانهء انسان بيايد ، از آنجا كه روزى بر سعى و كوشش ، مايهء تباهى و تنبلى و بىاعتنايى به روزيهاست ، خداوند مواد همه را آفريده و همگان را به سعى و عمل دعوت كرده است .
مقامات ظاهرى نيز كه خداوند به بندگان بخشيده ، بدون سعى و كوشش به دست نمىآيد .
اين نكته نيز قابل توجه است كه اگر گروهى در دنياى امروز بر اثر گرسنگى جان مىدهند ، نه به علت كمبودهاست ، بلكه به سبب ظلم و ستم گروهى خودخواه و سودجو و انحصارطلب است . حتى در سختترين سالهاى قحطى اگر تقسيم عادلانهاى در ارزاق شود ، كسى گرسنه نمىماند .
نه تنها ارزاق انسانها ، بلكه روزهء همهء جانداران و حيوانات را به گونهء شگفتآورى براى آنها فراهم ساخته است ؛ نه نطفهها را در جنين به فراموشى سپرده ، نه جاندار كوچكى كه درون تخم پرندگان ، يا دانهء گياهان وجود دارد ، محروم ساخته است . داستان تقسيم روزى در طرق بسيار مختلف آن ، داستانى است بسيار شگفتانگيز كه دربارهء آن كتابها مىتوان نوشت و حتى شرح كوتاه آن به درازا مىكشد .
سپس به بيان فضايل و صفات برجسته پرهيزكاران پرداخته و سخن را با ذكر سه