بخش بيست و سوم
و إنّي لمن قوم لا تأخذهم في اللّه لومة لائم ، سيماهم سيما الصّدّيقين ، و كلامهم كلام الأبرار ، عمّار اللّيل و منار النّهار . متمسّكون بحبل القرآن ، يحيون سنن اللّه و سنن رسوله ؛ لا يستكبرون و لا يعلون ، و لا يغلّون و لا يفسدون . قلوبهم في الجنان ، و أجسادهم في العمل .
ترجمه
من از كسانى هستم كه در راه خدا از هيچ ملامتى هراس ندارند ، از كسانى كه سيمايشان سيماى صديقان و گفتارشان گفتار نيكان است . از كسانى كه شبها را با عبادت آباد مىكنند و ( در طريق هدايت مردم ) روشنىبخش روزهايند ، از كسانى كه دست به ريسمان قرآن زده و سنّتهاى خدا و رسولش را احيا مىكنند ، تكبّر نمىورزند و برترى جويى ندارند ، خيانت نمىكنند و فساد به راه نمىاندازند ، دلهايشان در بهشت و بدنهايشان در ميدان عمل است .
شرح و تفسير من از اين گروهم !
سرانجام امام عليه السّلام در بخش نهايى خطبه به معرّفى خويش مىپردازد ، و آنچه را در سابق براى معرفى خود فرموده بود كامل مىكند تا از يك سو به آنچه در اين خطبه آمده ، قوّت و عمق و اتقان بيشترى ببخشد ، زيرا ايمان به گوينده و عمق علم و تقوا و بينش و آگاهى او به خواننده پيام مىدهد كه سخنانش را جدّىتر بگيرد و از سوى ديگر نسل جوانى كه در ميان ياران او بودند و از سوابق امام آگاهى نداشتند ، آگاهى پيدا كنند و از