« ابرار » كسانى هستند كه در سورهء « هل اتى » هيجده وصف براى آنها بيان شده است ، اوصافى كه دارندهء آن را به بالاترين مقام قرب خدا مىرساند و مىدانيم اين اوصاف دربارهء پنج تن ، ( على عليه السّلام و فاطمهء زهرا و حسن و حسين عليهم السّلام ) وارد شده است .
سپس در چهارمين و پنجمين وصف مىفرمايد : « از كسانى كه شبها را با عبادت آباد مىكنند و ( در طريق هدايت مردم ) روشنىبخش روزهايند » ؛ ( عمّار اللّيل و منار النّهار ) .
تعبير به « عمّار » جمع عامر يعنى آبادگر به جهت آن است كه شبزندهدارى و عبادات شبانه روح و جان انسان را آباد مىكند و به آن صفا و روحانيّت مىبخشد و دلهاى مردهء از گناه را با آب حياتبخش توبه زنده مىسازد و تعبير به « منار » اشاره به برجهاى بلندى است كه سابقا در مسير راههاى بيابانى قرار مىدادند و بر فراز آنها چراغى روشن مىكردند تا مسافران گمراه نشوند ( شبيه علائم راهنمايى امروز ) . آرى اين قوم همانند آنها مردم را در مسير راه به سوى خدا و سعادت و خوشبختى راهنمايى مىكنند تا به بيراههها نيفتند و گرفتار غولهاى بيابان نشوند .
در بيان ششمين و هفتمين وصف مىفرمايد : « از كسانى كه دست به ريسمان قرآن زده و سنّتهاى خدا و رسولش را احيا مىكنند » ؛ ( متمسّكون بحبل القرآن ؛ يحيون سنن اللّه و سنن رسوله ) .
منظور از تمسّك به « حبل قرآن » يا اين است كه به آن توسّل جسته شود تا انسان از چاه طبيعت و هواى نفس بيرون آيد و به اوج قرب خدا صعود كند و يا اينكه به وسيلهء آن ، آب حيات ، از درون زمين وجود انسانى بيرون كشيده شود و يا در گذرگاههاى خطرناك دنيا با تمسّك به حبل قرآن از سقوط در درهء گمراهى نجات حاصل گردد .
در روايتى از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله مىخوانيم كه به هنگام ايراد حديث ثقلين ، در توضيح اهميّت قرآن فرمود : « كتاب اللّه حبل ممدود من السّماء إلى الأرض ؛ كتاب خدا ريسمانى است كشيده شده از آسمان به زمين ( كه عالم ملك با ملكوت را پيوند مىدهد و
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 523
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٥٢٣