اختارهما لنفسه دون خلقه ، و جعلهما حمى « 1 » و حرما على غيره ، و اصطفاهما لجلاله . و جعل اللّعنة على من نازعه فيهما من عباده ) .
بىشك عزّت ( شكستناپذيرى ) عظمت ( بزرگى ) مخصوص ذات پاك خداوند است ، زيرا غير او در برابرش موجوداتى ضعيف و ناتوانند ، افزون بر اينكه هرچه دارند از او دارند ، هرزمان اراده كند به آنها مىبخشد و هرلحظه اراده كند از آنان مىگيرد .
جملههاى پنجگانهاى كه در عبارت بالا آمده كه مىفرمايد : لباس عزت و عصمت برازندهء غير او نيست و اين دو صفت را مخصوص خود قرار داده و گاه از آن تعبير به حمى و حرم ( منطقه ممنوعهاى كه غير ، حق ورود در آن را ندارد ) و گاه تعبير به گزينش براى ذات پاك خود مىكند و گاه لعنت را نثار كسانى كه راه كبر و برترىجويى را در پيش مىگيرند ، عبارات مختلفى است كه يك حقيقت را دنبال مىكند و همه اين عبارات مىگويد :
بندگان خدا جز تواضع و فروتنى در برابر خداوند و نسبت به يكديگر ، راهى ندارند .
حقيقت اين است كه خداوند نه نيازى به بزرگنمايى دارد ، نه احتياجى كه او را به بزرگى بستايند ؛ ذات مقدّس او از هرنظر داراى بزرگى و عظمت است ؛ ولى از آنجا كه تكبّر و خودبرتربينى در بندگان ، سرچشمهء اكثر نابسامانيها و بدبختيها و ظلم و ستم انسانها به يكديگر است در جملههاى بالا آنها را از اين موضوع بر حذر داشته و همگان را به تواضع و فروتنى دعوت مىكند .
به همين دليل در ادامهء اين سخن دربارهء نخستين آزمون تواضع به هنگام آفرينش آدم اشاره كرده ، مىفرمايد : « سپس بدين وسيله فرشتگان مقرّب خود را در بوته آزمايش قرار داد تا متواضعان آنها را از متكبران جدا سازد و با اينكه از تمام آنچه در دلهاست با خبر و از اسرار نهان آگاه است به آنها فرمود : من بشرى از گل مىآفرينم آنگاه كه آفرينش
هامش
( 1 ) . « حمى » به معناى منطقه ممنوعه است از ريشهء حمايت به معناى ممانعت و دفاع كردن از چيزى ، گرفته شده و به همين جهت به پرهيز كردن بيمار از آنچه براى او ضرر دارد « حمية » بر وزن « جزيه » گفته مىشود .