خطبهء 192 « 1 » و من خطبة له عليه السّلام تسمّى القاصعة
و هي تتضمّن ذم إبليس لعنه اللّه ، على استكباره و تركه السّجود لآدم عليه السّلام ، و أنّه أوّل من أظهر العصبيّة و تبع الحميّة ، و تحذير الناس من سلوك طريقته .
از خطبههاى امام عليه السّلام كه خطبهء قاصعه ناميده شده است .
اين خطبه متضمن نكوهش ابليس ( لعنة اللّه عليه ) مىباشد به جهت تكبر ورزيدن و
هامش
( 1 ) . سند خطبه :
نويسنده كتاب مصادر نهج البلاغه پس از بيان اين نكته كه خطبهء قاصعه طولانىترين خطبهء امير المؤمنين عليه السّلام است كه مسائل مهمى را در مواعظ بازگو مىكند ، مىافزايد ( گروهى قبل از سيّد رضى اين خطبه را در كتابهاى خود آوردهاند از جمله ) نسخهاى از اين خطبه نزد سيّد بن طاوس بوده كه در كتاب يقين آن را آورده است و مىگويد اين نسخه را با اخبارى در فضايل اهل بيت عليهم السّلام در مجموعهاى ديدم كه بزرگان پيشين آن را نقل كردهاند و تاريخ كتاب آن سنه 280 هجرى بوده است . مرحوم كلينى نيز در جلد چهارم كتاب كافى فصلى از اين خطبه را آورده . همانگونه كه مرحوم صدوق در جلد اوّل كتاب من لا يحضر بخشى از آن را آورده است . همچنين زمخشرى بعد از سيد رضى در جلد اوّل ربيع الابرار بعضى از فصول اين خطبه را ذكر كرده همانگونه كه ماوردى در اعلام النبوة معجزهاى را كه امير مؤمنان على عليه السّلام از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله در اين خطبه در مورد حركت درخت نقل فرموده آورده است . ( مصادر نهج البلاغه ، جلد 3 ، صفحهء 56 ) .