آفريد و در آفرينش آنها از كسى يارى نجست . زمين را آفريد و آن را در جاى خود ثابت نگه داشت بىآنكه اين كار او را به خود مشغول سازد و در عين حركت و بىقرارى به او ثبات بخشيد . بدون هيچ پايهاى آن را برپا نمود و بىهيچ ستونى آن را برافراشت و از كژى و اعوجاج نگاه داشت و از سقوط و درهم شكافتن آن جلوگيرى كرد .
خداوند ميخهاى زمين را محكم نمود و سدهايى در آن ايجاد كرد چشمههايش را جارى ساخت و درّههايش را ( براى جريان سيلابها ) شكافت . آنچه را بنا كرد هرگز سست نشد و هرچه را قوت بخشيد ناتوان نگشت . او با عظمتش بر ظاهر آن سلطه دارد و با علم و آگاهيش از درون آن باخبر است ، با جلال و عزتى بر همه چيز آن مسلط است و چيزى از قلمرو قدرتش بيرون نيست . هرگز موجودى از فرمانش سر نمىپيچد تا بر او چيره گردد و هيچ شتابكنندهاى از چنگ قدرتش نمىگريزد تا بر او پيشى گيرد و به هيچ ثروتمندى نياز ندارد تا به او روزى دهد . تمامى اشيا در برابر وى خاضع و فرمانبردار و در مقابل عظمتش ذليل و خوارند .
هيچ موجودى قدرت فرار از محيط حكومتش به خارج از آن را ندارد تا از پذيرش سود و زيانش خوددارى كند . نه مانندى دارد تا همتاى او گردد و نه نظير و شبيهى براى او متصور است تا با او مساوى شود .
شرح و تفسير باز هم اوصاف مهم ديگرى از اوصاف جمال و جلالش
امام عليه السّلام در اين بخش از خطبه به صفات ديگرى از صفات خداوند اشاره كرده و بحثهاى گذشته را بدين وسيله تكميل مىكند .
نخست به سراغ ازليت خداوند مىرود و مىفرمايد : « شايسته نيست گفته شود او موجود شد بعد از آنكه نبود كه در اين صورت صفات موجودات حادث بر او جارى مىشود و بين او و آنها تفاوتى باقى نمىماند و هيچگونه برترى بر ساير مخلوقات نخواهد داشت ؛