بخش سوّم
و اعلموا أنّ هذا القرآن هو النّاصح الّذي لا يغشّ ، و الهادي الّذي لا يضلّ ، و المحدّث الّذي لا يكذب . و ما جالس هذا القرآن أحد إلّا قام عنه بزيادة أو نقصان : زيادة في هدى ، أو نقصان من عمى . و اعلموا أنّه ليس على أحد بعد القرآن من فاقة ، و لا لأحد قبل القرآن من غنى ؛ فاستشفوه من أدوائكم ، و استعينوا به على لأوائكم ، فإنّ فيه شفاء من أكبر الدّاء : و هو الكفر و النّفاق ، و الغيّ و الضّلال ، فاسألوا اللّه به ، و توجّهوا إليه بحبّه ، و لا تسألوا به خلقه ، إنّه ما توجّه العباد إلى اللّه تعالى بمثله .
ترجمه
: بدانيد اين قرآن ، پند دهندهاى است كه هرگز كسى را نمىفريبد و هدايتگرى است كه هيچ گاه گمراه نمىسازد و سخنگويى است كه هرگز دروغ نمىگويد . هيچ كس در كنار اين قرآن ننشسته جز اين كه از كنار آن با زياده يا نقصانى برخاسته ؛ زيادتى در هدايت يا نقصانى از كور دلى و جهالت . و بدانيد هيچ كس با داشتن قرآن ، فقر و بيچارگى ندارد و هيچ كس بدون آن غنا و بى نيازى نخواهد داشت . حال كه چنين است براى درمان بيمارىهاى خود از قرآن شفا بطلبيد و براى پيروزى بر شدايد و مشكلات از آن يارى بجوييد ؛ زيرا در قرآن شفاى سختترين بيمارىها يعنى كفر و نفاق و جهل و ضلالت است ، بنابر اين آن چه را مىخواهيد به وسيلهء قرآن از خدا بخواهيد و با محبّت قرآن به سوى خدا روى آوريد ، و هرگز به وسيلهء آن از مخلوقات او چيزى نخواهيد ؛ زيرا بندگان به چيزى مانند آن به خدا تقرّب نجستهاند .