شرح و تفسير درمان دردهاى شما در قرآن است
در اين بخش ، امام عليه السّلام اهمّيّت قرآن مجيد را ، اين نسخه شفا بخش آسمانى و كتابى كه دروس انسانى در آن جمع است بيان مىكند و پنج وصف مهم در پنج جمله بيان مىدارد ، مىفرمايد : « بدانيد اين قرآن ، پند دهندهاى است كه هرگز كسى را نمىفريبد » ( و اعلموا أنّ هذا القرآن هو النّاصح الّذي لا يغشّ ) .
« و هدايتگرى است كه هيچ گاه گمراه نمىسازد » ( و الهادي الّذي لا يضلّ ) .
« و سخنگويى است كه هرگز دروغ نمىگويد » ( و المحدّث الّذي لا يكذب ) .
« هيچ كس در كنار اين قرآن ننشسته جز اين كه از كنار آن با زياده يا نقصانى برخاسته ؛ زيادتى در هدايت يا نقصانى از كور دلى و جهالت » ( و ما جالس هذا القرآن أحد إلّا قام عنه بزيادة أو نقصان : زيادة في هدى ، أو نقصان من عمى ) .
« و بدانيد هيچكس با داشتن قرآن ، فقر و بيچارگى ندارد و هيچ كس بدون آن غنا و بىنيازى نخواهد داشت » ( و اعلموا أنّه ليس على أحد بعد القرآن من فاقة ، و لا لأحد قبل القرآن من غنى ) .
در جملههاى اوّل و دوّم و سوّم مجموعا اشاره به اين حقيقت شده است كه يك راهنماى خوب و هدايتگر ، كسى است كه نه دروغ بگويد ، نه غشّ و خيانت كند و نه گرفتار گمراهى شود تا سبب انحراف ديگران گردد ؛ ممكن است كسى راه و چاه را به خوبى بشناسد ، اما به مخاطبان خود راست نگويد و يا آنها را بفريبد و نيز ممكن است راستگو و دلسوز باشد ، اما راه را پيدا نكند ؛ در حالى كه قرآن چنين نيست ؛ وحى الهى است كه از علم بىپايان حق سرچشمه گرفته ؛ نه دروغى در آن راه دارد و نه غشّ و خيانتى ؛ چرا كه گويندهء اين كتاب ، خداوند است و خدا از همگان بىنياز و بر همگان مشفق است .
به همين دليل در ادامهء اين سخن دو نتيجهء مهم براى هدايتهاى قرآن ذكر كرده است : نخست اين كه همنشينهاى قرآن پيوسته در زياده و نقصانند : فزونى در هدايت و