اين شرابهاى لذّت بخش در چهار صورت و طبيعت را بيان مىفرمايد : «
« إِنَّ الْأَبْرارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كانَ مِزاجُها كافُوراً عَيْناً يَشْرَبُ بِها عِبادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَها تَفْجِيراً »
*
« وَ يُسْقَوْنَ فِيها كَأْساً كانَ مِزاجُها زَنْجَبِيلًا عَيْناً فِيها تُسَمَّى سَلْسَبِيلًا »
« وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً »
؛ به يقين ، نيكان از جامى مىنوشند كه با كافور ( نوعى از عطر و بوى خوش ) آميخته است ؛ از چشمهاى كه بندگان خاص خدا مىنوشند و از هر جا بخواهند آن را جارى مىسازند . . . و در آن جا از جامهايى سيراب مىشوند كه لبريز از شراب طهورى آميخته با زنجبيل است ؛ از چشمهاى در بهشت كه نامش سلسبيل است . . . و پروردگارشان شراب طهور به آنان مىنوشاند » . « 1 » و در جاى ديگر مىفرمايد : «
« لا يُصَدَّعُونَ عَنْها وَ لا يُنْزِفُونَ »
؛ شرابى كه دردسر و مستى نمىآورد » . « 2 » سپس اشارهء گذرايى به اوصاف اين بهشتيان كرده ، مىفرمايد : « آنها گروهىاند كه تقوا و كرامت انسانى خود را تا پايان عمر و هنگام ورود به دار القرار ( سراى جاويدان ) حفظ كردهاند و از ناراحتىهاى نقل و انتقال سفرها ( ى مرگ و برزخ ) ايمن بودهاند » ( قوم لم تزل الكرامة تتمادى بهم حتّى حلّوا دار القرار ، و أمنوا نقلة « 3 » الأسفار ) .
از اين تعبير استفاده مىشود كه بهشتيان كسانىاند كه تا پايان عمر ، قداست و پاكى و تقوا را حفظ مىكنند و كرامت انسانى را كه در آيهء شريفهء
« وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَنِي آدَمَ »
« 4 » بيان شده به چيزى نيالودهاند و خدا را در حالى ملاقات كردهاند كه نور ايمان و اعمال صالح وجودشان را احاطه كرده بود . اين تعبير ، تأكيدى است بر موضوع حسن عاقبت و اين كه همه چيز در گرو پايان كار است .
هامش
( 1 ) دهر ، آيات 5 ، 6 ، 17 ، 18 و 21 .
( 2 ) واقعه ، آيهء 19 .
( 3 ) « نقله » به معناى جابهجايى است ؛ لذا گاه به معناى سخن چينى نيز آمده است .
( 4 ) اسراء ، آيهء 70 .