بخش دوّم
و منها : فعند ذلك لا يبقى بيت مدر و لا و بر إلّا و أدخله الظّلمة ترحة ، و أولجوا فيه نقمة . فيومئذ لا يبقى لهم في السّماء عاذر ، و لا في الأرض ناصر . أصفيتم بالأمر غير أهله ، و أوردتموه غير مورده ، و سينتقم اللّه ممّن ظلم ، مأكلا بمأكل ، و مشربا بمشرب ، من مطاعم العلقم ، و مشارب الصّبر و المقر ، و لباس شعار الخوف ، و دثار السّيف . و إنّما هم مطايا الخطيئات و زوامل الآثام . فأقسم ، ثمّ أقسم ، لتنخمنّها أميّة من بعدي كما تلفظ النّخامة ، ثمّ لا تذوقها و لا تطعم بطعمها أبدا ما كرّ الجديدان !
ترجمه
: در آن هنگام خانهاى در شهر و خيمهاى در بيابان باقى نمىماند ، جز اين كه ستمگران غم و اندوه را در آن فرو مىريزند و بلا و بدبختى را در آن وارد مىكنند . در آن روز براى آنها ( مردم ستمديده ) نه در آسمان عذر پذيرى وجود دارد و نه در زمين يار و ياورى . ( و به آنها خطاب مىشود : ) شما حكومت را به غير اهلش سپرديد و آن را در غير محلّش قرار داديد ( و اين نتيجهء كار خود شماست ) و به زودى خداوند از ستمگران انتقام مىگيرد ( و كارهايشان را مو به مو كيفر مىدهد ) خوردنى به خوردنى و آشاميدنى به آشاميدنى ، در برابر هر لقمهء لذيذى كه خوردند لقمهاى بس ناگوار و زهر آلود خواهند خورد و در مقابل هر جرعهء گوارايى ، جامى تلخ و مسموم خواهند نوشيد . از درون ، وحشت و از برون ، شمشير بر آنها مسلّط خواهد كرد ؛ چرا كه اين گروه مركبهاى معاصى و