و شهادت مىدهيم كه معبودى جز خداوند نيست ، يگانه است و همتايى ندارد و محمّد ( صلّى اللّه عليه و آله و سلم ) بنده و فرستادهء اوست ، شهادتى كه سخن را بالا مىبرد و عمل را به پيشگاه خدا و مرحلهء قبول مىرساند ، شهادتى كه در هر ميزانى گذاشته شود سبك نخواهد بود و از هر ميزانى برگرفته شود سنگين نمىگردد !
شرح و تفسير باورهاى پربار !
امام عليه السّلام در بخش اوّل اين خطبه به نكات مهمى در زمينهء حمد و ثناى الهى و استعانت از ذات پاك او و استغفار در برابر گناهان ، اشاره مىفرمايد .
نخست مىگويد : « ستايش مخصوص خداوندى است كه حمد را به نعمت و نعمت را به شكر پيوند داد » ( الحمد للّه الواصل الحمد بالنّعم و النّعم بالشّكر ) .
قرين بودن حمد به نعمت از اين جاست كه حمد و سپاس او ، انسان را لايق نعمتهايش مىسازد و اين حمد سبب برخوردارى بندگان از نعمت او مىگردد .
همچنين رابطه نعمت با شكر از اين جهت است كه نعمت سبب شكرگزارى است چرا كه بندگان در برابر هر نعمتى موظف به شكرگزارى هستند و بر هر نعمتى ، شكرى واجب است ( در واقع حمد سبب تكوينى نعمتها و نعمتها سبب تشريعى شكرگزارى مىباشد ) .
گواه اين معنا چيزى است كه در خطبه 157 آمده مىفرمايد : « الحمد للّه الّذي جعل الحمد مفتاحا لذكره ، و سببا للمزيد من فضله ؛ ستايش مخصوص خداوندى است كه حمد را كليد ذكر خود قرار داده و آن را سبب فزونى فضل و رحمتش ساخته است » .