ايجاد كند كه خداوند را مىتوان با چشم سر ديد بلافاصله مىفرمايد اين تجلّى بدون رؤيت با چشم ظاهر است .
در جملهء بعد اشاره به بخش ديگرى از آيات قرآن كه آيات انذار و تخويف است كرده مىفرمايد : « خداوند بندگان را از سطوت و غضب خويش بر حذر داشته » ( و خوّفهم من سطوته ) .
و در بخش آخر به آيات گسترده كه از سرگذشت دردناك اقوام پيشين خبر مىدهد و درسهاى عبرتى را كه در آن است ياد آورى كرده مىفرمايد : « و چگونگى نابودى اقوام طغيانگر و درو شدنشان را به وسيلهء عقوبتها و كيفرها به آنها نشان داد » . ( و كيف محق « 1 » من محق بالمثلات « 2 » . و احتصد « 3 » من احتصد بالنّقمات ) .
اين احتمال نيز در تفسير جملههاى بالا وجود دارد كه خداوند خود را در كتاب خويش به مجموعه اين موارد ( آيات قدرت ، تخويف از سطوت و سرگذشت دردناك اقوام گنهكار ) نشان داده است .
چگونگى جلوههاى خدا در قرآن
همان گونه كه در جاى جاى كتاب آفرينش در آيات آفاقى و انفسى در آسمان و زمين ، در بزرگترين منظومهها و كرات آسمانى ، و در كوچكترين ذرات وجود ما آثار عظمت و قدرت خدا جلوهگر است و به گفتهء شاعر :
هر گياهى كه از زمين رويد * وحده لا شريك له گويد
هامش
( 1 ) « محق » از مادّهء « محق » ( بر وزن خلق ) به معنى محو شدن كامل و نابودى يا از بين رفتن بركت چيزى است .
( 2 ) « مثلات » جمع « مثله » ( بر وزن عضله ) به معنى كيفر و عقوبت است .
( 3 ) « احتصد » از مادّهء « حصد » به معنى درو كردن آمده است .