است ، مانند احترام اين روز و اين ماه و اين شهر ( مكّه ) ، خداوند غيبت ( و ضايع كردن آبروى مردم ) را حرام كرده ، همان گونه كه مال و خون شما را بر يكديگر حرام نموده است » « 1 » .
در زشتى غيبت همين بس كه در حديث قدّسى مىخوانيم ، خداوند به « موسى بن عمران » عليه السّلام خطاب كرد و فرمود : « من مات تائبا من الغيبة فهو آخر من يدخل الجنّة و من مات مصرّا عليها فهو أوّل من يدخل النّار ؛ كسى كه بميرد در حالى كه از غيبت توبه كرده باشد ، آخرين كسى است كه وارد بهشت مىشود ، و كسى كه بميرد و از غيبت توبه نكند و بر آن اصرار ورزد ، نخستين كسى است كه وارد دوزخ مىشود » « 2 » .
در حديث ديگرى از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله مىخوانيم : « من مشى في غيبة أخيه و كشف عورته كان أوّل خطوة خطاها وضعها في جهنّم ؛ كسى كه در طريق غيبت برادر مسلمانش و كشف عيوب پنهانى او گام بردارد ، نخستين گامى را كه بر مىدارد در جهنم مىگذارد » « 3 » .
در حديث ديگرى از همان بزرگوار مىخوانيم : « ما عمّر مجلس بالغيبة إلّا خرّب بالدّين ؛ هيچ مجلسى با غيبت آباد نمىشود ، مگر اين كه از نظر دين ويران مىگردد » « 4 » .
احاديث در اين باره بسيار زياد و تكان دهنده است ، كه در اين مختصر نمىگنجد . به ذكر حديث ديگرى از امام صادق عليه السّلام اكتفا مىكنيم ، و خوانندگان
هامش
( 1 ) شرح نهج البلاغهء ابن ابى الحديد ، جلد 9 ، صفحهء 162 .
( 2 ) جامع السعادات ، جلد 3 ، صفحهء 302 و بحار الانوار ، جلد 72 ، صفحهء 257 .
( 3 ) همان مدرك ، صفحهء 303 .
( 4 ) بحار الانوار ، جلد 75 ، صفحهء 259 .