شايد به خاطر آن مجازات شوى » . ( يا عبد اللّه ، لا تعجل في عيب أحد بذنبه ، فلعلّه مغفور له ، و لا تأمن على نفسك صغير معصية ، فلعلّك معذّب عليه ) .
اشاره به اين كه گناه ديگرى ، هر قدر بزرگ باشد ممكن است به خاطر توبه يا شفاعت معصومين عليهم السّلام يا انجام كارهاى خير جبران كننده ، بخشوده شده باشد ، و گناه خود انسان هر قدر كوچك باشد ، ممكن است بر اثر غرور و غفلت و اصرار ، مشمول عفو الهى نشده باشد ، بنابر اين چگونه شخص گنهكار مىتواند به خود اجازه دهد ، كه ديگران را بر گناهانشان سرزنش و ملامت ، و يا عيبجويى و غيبت كند .
در ادامهء اين سخن به بيان ديگرى مىپردازد ، مىفرمايد : « هر كدام از شما از عيب ديگرى آگاه شود ، به سبب آنچه از عيب خود مىداند ، از عيبجويى او خوددارى كند » . ( فليكفف من علم منكم عيب غيره لما يعلم من عيب نفسه ) .
اشاره به اين كه بىعيب خداست ، و پاكدامن از هر گونه گناه تنها معصومانند ، و هيچ كس را نزيبد كه دعواى بىگناهى كند ، بنابر اين عقل اجازه نمىدهد ديگرى را با تيرهاى غيبت و ملامت هدف قرار دهيم ، در حالى كه خودمان عيوب بسيارى داريم .
و در پايان خطبه به همان مطلبى اشاره مىفرمايد كه در بخش نخست خطبه نيز آمده بود ، ولى با تعبير ديگر ؛ مىفرمايد : « اگر كسى از عيب و گناهى پاك است ، بايد شكر و سپاس بر اين نعمت ، او را از عيبجويى كسى كه به آن عيب و گناه مبتلا شده است ، باز دارد » . ( و ليكن الشّكر شاغلا له على معافاته ممّا ابتلي به غيره ) .
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 556
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٥٥٦