بخش دوّم
يا عبد اللّه ، لا تعجل في عيب أحد بذنبه ، فلعلّه مغفور له ، و لا تأمن على نفسك صغير معصية ، فلعلّك معذّب عليه . فليكفف من علم منكم عيب غيره لما يعلم من عيب نفسه ، و ليكن الشّكر شاغلا له على معافاته ممّا ابتلى به غيره .
ترجمه
اى بندهء خدا ! در عيبجويى هيچ كس نسبت به گناهى كه انجام داده است شتاب مكن ، شايد او آمرزيده شده باشد ، و بر گناه كوچكى كه خود انجام دادهاى ايمن مباش ، شايد به خاطر آن مجازات شوى ، بنابر اين ، هر كدام از شما از عيب ديگرى آگاه شود ، به سبب آنچه از عيب خود مىداند ، از عيبجويى او خوددارى كند ، و اگر كسى از عيب و گناهى پاك است ، بايد شكر و سپاس بر اين نعمت ، او را از عيبجويى كسى كه به آن عيب و گناه مبتلا شده است ، باز دارد .
شرح و تفسير عيبجويى ناسپاسى بزرگى است !
امام عليه السّلام در اين بخش از خطبه بر همان اصولى كه در بخش نخست بيان فرمود ، پافشارى مىكند ، و همهء بندگان خدا را از عيبجويى و غيبت بر حذر مىدارد ، و با دلايل منطقى اين بحث را تعقيب مىكند ، مىفرمايد : « اى بندهء خدا ! در عيبجويى هيچ كس نسبت به گناهى كه انجام داده است شتاب مكن ، شايد او آمرزيده شده باشد ، و بر گناه كوچكى كه خود انجام دادهاى ايمن مباش ،