اشاره به اين كه فرض مىكنيم كسى از هر عيب ، و يا از عيوب خاصّى ، پاك و منزّه باشد ، اين نعمتى است بسيار بزرگ كه بايد خدا را بر آن شكر گذارد ، و لطف الهى را در مورد خود احساس كند ، به يقين اين شكرگزارى چنان او را به خود مشغول مىدارد كه فرصتى براى عيبجويى ديگران نخواهد داشت .
آرى ، اين معلّم بزرگ آسمانى براى از ميان بردن صفت رذيلهء غيبت و عيبجويى ، به انواع دلايل منطقى كه هر انسان حق طلبى را قانع مىسازد متوسّل مىشود ، و راه را بر بهانهجويان مىبندد .
نكته غيبت و عيبجويى بلاى بزرگ جوامع انسانى
« غيبت » يعنى افشاى عيوب و گناهان پنهانى افراد ، كه متأسفانه در اكثر جوامع متداول است ، بىشك آثار زيانبار و بسيار منفى ، هم از نظر اخلاقى و هم از نظر اجتماعى دارد ؛ چرا كه سرمايهء اصلى هر كس در اجتماع ، آبروى اوست و غيبت ، آبروها را بر باد مىدهد ، و افراد جامعه را نسبت به يكديگر بدبين مىسازد ، و پايههاى اعتماد را كه خمير مايهء همكارى و تعاون اجتماعى است ، سست مىكند ، به همين دليل در اسلام به عنوان يكى از زشتترين و بزرگترين گناهان محسوب شده است ، كه قرآن مجيد آن را تشبيه به خوردن گوشت برادر مرده خود مىنمايد .
پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله در خطبهء « حجّة الوداع » كه خطبهء بسيار حساسى است ، فرمود : « أيّها النّاس إنّ دماءكم و أموالكم و اعراضكم عليكم حرام كحرمة يومكم هذا في شهركم هذا في بلدكم هذا إنّ اللّه حرّم الغيبة كما حرّم المال و الدّم ؛ اى مردم ! خون شما و اموال شما و آبروى شما بر شما محترم