از آن بزرگتر است ( پس چرا به اصلاح خويش نمىپردازد ) » ( فإن لم يكن ركب ذلك الذّنب بعينه فقد عصى اللّه فيما سواه ، ممّا هو أعظم منه ) .
گروه پنجم كسانى هستند كه شايد گناه كبيرهاى همچون كسانى كه مورد غيبت آنها قرار مىگيرند مرتكب نشده باشند ، تنها گناهان كوچكترى از آنها صادر شده ، ولى آن گناه را كوچك مىشمرند و با جرأت و جسارت به غيبت ديگران مىپردازند . امام عليه السّلام دربارهء آنها مىفرمايد : « به خدا سوگند حتى اگر خدا را در گناهان كبيره عصيان نكرده ، و تنها صغيرهاى انجام داده ، همين جرأتش بر عيبجويى مردم گناه بزرگترى است ! » ( و ايم اللّه لئن لم يكن عصاه في الكبير ، و عصاه في الصّغير ، لجراءته على عيب النّاس أكبر ) .
به اين ترتيب ، امام عليه السّلام تمام راهها را بر عيب جويان و غيبت كنندگان مىبندد ، و هر گونه بهانهاى را از دست آنها مىگيرد ، و عواقب شوم عمل زشتشان را به آنها گوشزد مىكند ، تا از وسوسههاى شياطين بر كنار بمانند و هواى نفس اعمال زشت آنها را در نظرشان تزيين نكند .
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 554
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٥٥٤