« ( بارانى مرحمت كن كه ) قحطى زدگان ، به نعمت فراوان رسند و از بركت آن گرفتاران خشكسالى ، زنده گردند ، زيرا توئى كه بعد از نوميدى آنها ، باران را فرو مىفرستى و رحمتت را گسترش مىدهى و تو سرپرستى هستى شايستهء ستايش » « 1 » ( حتّى يخصب لإمراعها « 2 » المجدبون « 3 » ، و يحيا ببركتها المسنتون « 4 » ، فإنّك تنزل الغيث من بعد ما قنطوا ، و تنشر رحمتك و أنت الوليّ الحميد ) .
امام عليه السّلام در اين قسمت از خطبه ، اوصاف نه گانهء ديگرى ، براى بارانهاى مفيد و سودمند و پر بركت بيان فرموده كه به ضميمهء اوصاف گذشته ، بالغ بر 29 وصف مىشود ، راستى عجيب است تقاضاى باران كه معمولا تقاضا كنندگان حدّ اكثر ، آن را به يك يا دو وصف توصيف مىكنند و عرضه مىدارند : « خداوندا ! بارانى پر بركت به ما مرحمت كن » ، امام عليه السّلام آن را با اين همه اوصاف دقيق و ريزهكاريهاى لطيف و تعبيراتى شيرين و بسيار متنوّع ، به صورت 29 وصف بيان مىكند كه انسان در آن حيران مىماند .
امام عليه السّلام نهايت فصاحت و بلاغت بىنظير خود را در اين خطبه بيان كرده و تقاضاى خويش را در محضر پروردگار ، آن چنان شرح داده كه مردم را به الطاف الهى آشنا سازد ، و به آنها بگويد در مسير نعمت ، موانع زيادى است كه اگر لطف خداوند شامل حال آنها نگردد هرگز به كمال مطلوب نمىرسند و به يقين
هامش
( 1 ) اقتباس از آيهء شريفهء و هو الّذي ينزّل الغيث من بعد ما قنطوا و ينشر رحمته و هو الوليّ الحميد ( شورى ، آيهء 28 ) .
( 2 ) « امراع » به معنى پر بركت بودن است .
( 3 ) « مجدب » از مادّهء « جدب » به معنى خشك شدن به جهت قطع آب است و به كسى كه گرفتار خشكسالى شده است مجدب گفته مىشود .
( 4 ) « مسنت » به كسى گفته مىشود كه گرفتار خشكسالى شده است .