سپس امام عليه السّلام در ادامهء تقاضاهاى خود در مورد نزول بارانهاى پر بركت چنين عرضه مىدارد ( خداوندا ! ) آسمانى مرطوب و پر باران ، بارانى دانه درشت و پى در پى كه قطراتش ( بر اثر كثرت و شدّت ) يكديگر را به پيش رانند ، و از خود دور سازند » ( و أنزل علينا سماء مخضلة « 1 » ، مدرارا هاطلة « 2 » ، يدافع الودق منها الودق « 3 » ، و يحفز « 4 » القطر منها القطر ) .
و در توصيف بيشتر مىافزايد : « نه رعد و برق بىباران و ابر بىثمر ، و نه ابرهاى كوچك پراكنده ، و نه دانههاى ريز ، همراه بادهاى سرد » ( غير خلّب « 5 » برقها ، و لا جهام « 6 » عارضها ، و لا قزع « 7 » ربابها « 8 » ، و لا شفّان « 9 » ذهابها « 10 » ) .
هامش
( 1 ) « مخضله » از مادّهء « خضل » ( بر وزن عمل ) به معنى رطوبت گرفته شده است و به عنوان كنايه از سالهاى پر باران و پر بركت به كار مىرود .
( 2 ) « هاطله » از مادّهء « هطل » ( بر وزن سطل ) به معنى سيلان گرفته شده و در مورد بارانهاى دانه درشت به كار مىرود .
( 3 ) « ودق » به معنى دانهء باران است و گاه به ذرّات بسيار كوچك آب كه به صورت غبار هنگام نزول باران در فضا پراكنده مىشود نيز گفته شده است و در اين جا مناسب معنى اوّل است .
( 4 ) « يحفز » از مادّهء « حفز » ( بر وزن نبض ) به معنى پيش راندن به شدّت است .
( 5 ) « خلّب » به معنى فريبنده ، از مادّهء « خلابه » به معنى فريبندگى گرفته شده است و در اين جا اشاره به ابرى است كه رعد و برق از آن ظاهر مىشود ولى نمىبارد .
( 6 ) « جهام » به ابرى گفته مىشود كه آبى در آن نيست ( ابر پوششى ) و در اصل از مادّهء « جهامة » به معنى قيافه در هم كشيدن گرفته شده است .
( 7 ) « قزع » به هر چيز پراكنده گفته مىشود و در اين جا منظور ابرهاى پراكنده است .
( 8 ) « رباب » به معنى ابر سفيد رنگى است ( كه باران ندارد ) .
( 9 ) « شفّان » به معنى بادهاى سرد يا هواى سرد توأم با رطوبت است ( لسان العرب و دهخدا ) ريشهء اصلى آن « شفون » ( بر وزن فنون ) به معنى نگاه كردن با گوشهء چشم يا نگاه كردن اعتراض آميز است و اطلاق اين واژه بر بادهاى سرد شايد به خاطر آن است كه سبب ناراحتى طرف مقابل مىشود .
( 10 ) « ذهاب » جمع « ذهبه » به معنى باران كم پشت است .