ما با آن زندگى كنند و سرزمينهاى دور تر از ما نيز از آن بهرهمند شوند ، و روستاهاى ما از آن مدد گيرند ( همه اينها را ) از بركات واسع و عطاياى فراوان خويش بر بندگان فقير و حيوانات وحش بيابان عنايت فرما ! » ( اللّهمّ سقيا منك تعشب « 1 » بها نجادنا « 2 » ، و تجري بها و هادنا « 3 » ، و يخصب « 4 » بها جنابنا « 5 » ، و تقبل بها ثمارنا ، و تعيش بها مواشينا ، و تندى « 6 » بها أقاصينا « 7 » ، و تستعين بها ضواحينا « 8 » ؛ من بركاتك الواسعة ، و عطاياك الجزيلة ، على بريّتك المرملة « 9 » ، و وحشك المهملة ) .
امام عليه السّلام سعهء صدر و وسعت نظر و رحمت عام خود را در اين دعا نشان مىدهد ، چرا كه مناطق دور و نزديك را در نظر گرفته ، چهارپايان و حتى حيوانات وحشى بيابان را از نظر دور نمىدارد ، دعاى او همگان را شامل مىشود و تقاضاى او همه را در بر مىگيرد و اين است معنى لطف و مرحمت عام امام عليه السّلام پيشواى بزرگ اسلام !
هامش
( 1 ) « تعشب » از مادّهء « عشب » ( بر وزن شرف ) به معنى رويش گياه گرفته شده است .
( 2 ) « نجاد » از مادّهء « نجود » ( بر وزن سجود ) به معنى مرتفع شدن است و عرب سرزمين مرتفع را « نجد » مىگويد .
( 3 ) « و هاد » جمع « و هدة » ( بر وزن غفلة ) به معنى زمين منخفض و پست است .
( 4 ) « يخصب » از ريشهء « خصب » ( بر وزن فكر ) به معنى پر گياه شدن گرفته شده است .
( 5 ) « جناب » به معنى اطراف خانه يا محله يا شهر است .
( 6 ) « تندى » از مادّهء « نداوة » به معنى رطوبت گرفته شده و معمولا در اين گونه موارد كنايه از جود و سخاوت است .
( 7 ) « اقاصى » جمع « أقصى » به معنى نقطهء دور دست است .
( 8 ) « ضواحى » جمع « ضاحيه » به معنى منطقهء خارج از شهر است .
( 9 ) « مرمله » از مادّهء « ارمال » به معنى تمام شدن زاد و توشه و فقير شدن ، گرفته شده است و مرمله به معنى فقير و ارامل نيز به افراد فقير گفته مىشود .