بنا بر اين اموال و عمرها و امكاناتى كه در مسير آخرت به كار گرفته مىشود گر چه در ظاهر چيزى از دنيا را مىكاهد ولى در واقع گاه صدها برابر بر پاداش آخرت مىافزايد و به عكس ، اگر انسان ، چيزى از آخرت خويش را بكاهد و به اصطلاح از دين و ايمان خود ، مايه بگذارد تا به دنيا برسد بهاى سنگينى در برابر متاع ناچيزى پرداخته است . قرآن مجيد مىفرمايد : «
« إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَ أَيْمانِهِمْ ثَمَناً قَلِيلًا أُولئِكَ لا خَلاقَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ »
؛ كسانى كه پيمان الهى و سوگندهاى خود را به بهاى ناچيزى مىفروشند آنها بهرهاى در آخرت نخواهند داشت » « 1 » .
آيا هيچ انسان عاقلى حاضر مىشود كه معاوضهء پر سود اوّل را ترك گويد و معاوضه زيانبار دوّم را طالب باشد ؟ ! در بيان دوّم مىفرمايد : « آنچه به آن مأمور شدهايد ( و براى شما مجاز است ) گستردهتر از آن است كه از آن نهى شدهايد و آنچه براى شما حلال شده بيشتر از آن است كه بر شما حرام گرديده ، پس كم را به خاطر زياد ترك گوييد و محدود را به خاطر آنچه گسترده است رها سازيد ! » ( إنّ الّذي أمرتم به أوسع من الّذي نهيتم عنه . و ما أحلّ لكم أكثر ممّا حرّم عليكم . فذروا ما قلّ لما كثر ) .
منظور از « مأمور به » در اين جا به اصطلاح امر ، در مقابل حظر است يعنى آنچه براى شما مجاز شمرده شده نسبت به گناهان بسيار بيشتر و گستردهتر است ، چنان نيست كه ترك گناه شما را در فشار قرار دهد ، بلكه مسير وسيعى در مقابل شما براى رسيدن به دين و دنيا وجود دارد . به يقين اگر گناهان را شماره كنيم - مخصوصا گناهان كبيره را - به عدد محدودى مىرسيم امّا اگر آنچه را شرع مقدّس مجاز شمرده است ملاحظه كنيم دايره بسيار
هامش
( 1 ) آل عمران ، آيهء 77 .