نو و پر زرق و برق برگزار مىشود ، سرانجام همه را مىگذارند و مىگذرند و تنها از مال دنيا يك كفن با خود مىبرند و گاه آن را نيز نمىبرند و گاه لباسشان همان كفنشان است و خانه آنها همان قبرشان مىشود .
در حديث جالب و پر معنايى كه مرحوم « علامه مجلسى » از امير مؤمنان على عليه السّلام نقل كرده چنين مىخوانيم : « كم من غافل ينسج ثوبا ليلبسه و إنّما هو كفنه و يبني بيتا ليسكنه و إنّما هو موضع قبره ؛ چه بسيار غافلانى كه لباسى مىبافند كه آن را بپوشند در حالى كه كفن آنها مىشود و خانهاى بنا مىكنند كه در آن ساكن شوند در حالى كه قبر آنها خواهد شد » « 1 » .
سپس در شرح و تفسير سوّمين ويژگى دنيا چنين مىفرمايد : « از دگرگونىهاى آن ، اين است كه آن كس كه روزى مورد ترحم مردم بوده است روز ديگر مورد غبطه آنها واقع مىشود ، و آن كس كه مورد غبطه بود ، مورد ترحم قرار مىگيرد و اين نيست مگر به خاطر زوال سريع نعمتها و نزول ناگهانى بلاها ! » ( و من غيرها أنّك ترى المرحوم مغبوطا ، و المغبوط مرحوما ؛ ليس ذلك إلّا نعيما زلّ « 2 » ، و بؤسا نزل ) .
نه تنها در صفحات تاريخ كه در زندگى روزمرهء خود نيز بارها ديدهايم افرادى كه در اوج قدرت بودند و بسيار كسان آرزو مىكردند بخشى از قدرت آنها داشتند ولى ناگهان چنان سقوط كردند كه همه بر آنها ترحم مىنمودند و بالعكس افراد را قابل ترحّمى را كه هر كس وضع آنها را مىديد به حال آنها تأسّف مىخورد و گاه اشك مىريخت ، به خاطر داريم كه ناگهان به اوج قدرت صعود كردند و مورد غبطه و اعجاب همگان واقع شدند .
آرى تنها « قارون » نبود كه يك روز چنان نمايش قدرت و ثروتى داد كه
هامش
( 1 ) بحار الانوار ، جلد 6 ، صفحهء 132 .
( 2 ) « زلّ » از مادّهء « زلّ » ( بر وزن حلّ ) به معنى لغزيدن و سقوط كردن يا سريع گذشتن است .