عطا كن و دست نياز ما را از دامان غير خود كوتاه گردان ! « كه تو بر هر چيز توانايى » .
( فهب لنا في هذا المقام رضاك ، و أغننا عن مدّ الأيدي إلى سواك ؛ « إنّك على كلّ شيء قدير ) .
چقدر جالب است بزرگ مردى كه در ميدان فصاحت و بلاغت و بيان دقيقترين نكتههاى توحيد و شرح معارف الهيّه ، اين گونه مىدرخشد و داد سخن مىدهد ؛ در پايان ، بىآنكه گرد و غبار خود بزرگ بينى بر دامانش بنشيند ، با نهايت تواضع و فروتنى دست به درگاه خدا بر مىدارد و با تمام وجود خويش ، رضاى او را مىطلبد و غير او را به فراموشى مىسپرد .
نكته اعجاز بيان !
همان گونه كه قرآن مجيد بزرگترين معجزهء جاويدان پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله است ، بعضى از خطبههاى نهج البلاغه به راستى در حدّ اعجاز است ! يعنى تنها از امام معصومى ممكن است صادر شود و انسانهاى ديگر قدرت مقابله با آن را ندارند . از جمله همين خطبهء « اشباح » است كه اكنون در پايان شرح و تفسير خطبه ، مىتوانيم با آگاهى بيشترى از آن سخن بگوييم .
از نظر فصاحت و بلاغت ، تعبيرات به قدرى شيرين و در عين ايجاز ، گويا و در عين گويايى ، عميق و در عين عمق ، روح پرور است كه قلب و جان انسان را لبريز از نور و معنويّت آميخته با شعف و شادى مىكند و گويى با خود به پرواز در مىآورد و در ملكوت اعلى جاى مىدهد .
از نظر احاطهء ادبى بر لغات عرب ، آنقدر عجيب است كه هيچكس - هر چند